اروتیک جینوها

جینوها آخرین قومی بودند که چین رسماً، در سال 1979، به‌عنوان یک ملیت به رسمیت شناخت، و این بیش از آنکه درباره‌ی قدمت وجودشان چیزی بگوید، نشان می‌دهد که یک جامعه‌ی کوچک کوهستان‌نشین تا چه حد می‌تواند به‌کلی نادیده گرفته شود. اندکی بیش از بیست هزار نفرند و تقریباً همه‌ی آنان در جایی زندگی می‌کنند که همیشه زیسته‌اند: کوه جینو، خط‌الرأسی در شرق جینگ‌هونگ در سی‌شوانگ‌بانا، در منتهی‌الیه جنوبی یوننان، جایی که خاک چین به لائوس و میانمار می‌رسد و پایان می‌یابد. پیش از به رسمیت شناخته شدن، آنان را همراه با گروه‌های دیگر می‌شمردند؛ فرمانروایان دای در دره از آنان مالیات می‌گرفتند و بعدها مأموران مالیاتی حکومت ناسیونالیست، که جینوها در دهه‌ی 1940 علیه آنان سلاح به دست گرفتند. نام خودشان ادعایی درباره‌ی خویشاوندی است که معمولاً چیزی شبیه کسانی که از دایی پیروی می‌کنند معنا می‌شود، عبارتی که اقتداری را حفظ می‌کند که دایی پیش از آنکه جامعه به تبار از طریق پدران روی آورد، داشت.

زبان جینو به شاخه‌ی لولویی از خانواده‌ی تبتی-برمه‌ای تعلق دارد، و این آن را به آکا، هانی و لاهو نزدیک‌تر می‌کند تا به هر زبانی که دای‌های تای‌زبان در دشت‌های پایین سخن می‌گویند. این زبان هرگز نوشته نشد. گزارش‌ها روی چوب‌های کنده‌دار و طناب‌های گره‌خورده ثبت می‌شد و تاریخی که اهمیت داشت به آواز خوانده می‌شد. همسایگانشان چند قرن پیش به بودیسم تراوادا گرویدند، اما جینوها پیروی نکردند: زندگی آیینی در پیوند با نیاکان خانوار و ارواحی که به مزارع، درختان و آب‌های خاصی وابسته‌اند باقی ماند و با میانجی‌گری جوبا و جوسه، یعنی مرد و زن ارشد تبار بنیان‌گذار، انجام می‌شد؛ آنان به همان اندازه که مراسم را برگزار می‌کنند، تقویم کشاورزی را نیز تعیین می‌کنند.

سال نو با تیماوکه در ماه فوریه آغاز می‌شود، جشنی برای آهنگری و ابزارهایی که کشت برنج در مناطق کوهستانی را ممکن ساخت. طبل خورشید، کنده‌ای توخالی با میخ‌هایی که از سطحش به هر سو بیرون زده‌اند، در خانه‌ی ریش‌سفید نگهداری می‌شود و برای آغاز جشن نواخته می‌شود؛ رقص پیرامون آن طبل اکنون در فهرست‌های میراث ملی جای دارد که نوعی حفاظت است و نوعی فشار دیگر. کوه جینو یکی از شش کوه باستانی چای پوئر است و جینوها روایت می‌کنند که سپاه جوگه لیانگ آنان را جا گذاشت و به‌عنوان عذرخواهی دانه‌های چای برایشان به جا گذاشت. امروز درآمد از چای و کائوچو است. خانه‌های بلند که زمانی یک تبار کامل را زیر یک سقف جای می‌دادند، و هر خانواده اجاق خود را در کنار راهرویی مرکزی داشت، عملاً از میان رفته‌اند.