اروتیک آلبازینی‌ها

آلبازینیان جامعه‌ای کوچک در پکن هستند که تاریخ خانواده‌هایشان به قلعه‌ای روسی در کنار رود آمور بازمی‌گردد. آلبازین پایگاه قزاق‌ها بر مرز مورد مناقشه میان تزاری روسیه و امپراتوری چینگ بود. هنگامی که نیروهای چینگ در سال ۱۶۸۵ آن را تصرف کردند، چند ده تن از مدافعانش به جای عقب‌نشینی به خاک روسیه، همراه پیروزمندان به سوی جنوب رفتند و به روس‌های دیگری پیوستند که پیش‌تر در طول رود اسیر شده بودند. امپراتور کانگشی این افراد را برای مدت طولانی اسیر نگه نداشت. او آنان را به‌عنوان یک گروه در پرچم زرد با حاشیه ثبت کرد که بخشی از هشت پرچم بود و نخبگان نظامی موروثی سلسله را تشکیل می‌داد. او همچنین به ایشان مستمری و مسکن در شمال‌شرق پایتخت داد و آنان با زنان محلی ازدواج کردند. کشیش آنان، ماکسیم لئونتیف، همراهشان آمد و همچنین شمایلی از سنت نیکلاس. معبدی که به مهاجران داده شد، کلیسای آنان شد. این جماعت به هسته‌ی هیئت کلیسایی روسیه تبدیل شد که بیش از یک قرن، همچنین به‌عنوان پایگاه غیررسمی روسیه در پایتخت چینگ خدمت می‌کرد. محل قدیمی هیئت شمالی اکنون محل سفارت روسیه است.

آنان به سرعت در پکن ادغام شدند. ظرف چند نسل روسی از میان رفت و مندارین پکنی جایگزین آن شد. فرزندان پدران روس و مادران منچو یا هان، مانند همسایگانشان سخن می‌گفتند، لباس می‌پوشیدند و زندگی می‌کردند. دو چیز پابرجا ماند: وضعیت پرچم و ایمان ارتدکس. این ایمان در سال ۱۹۰۰ بهای سنگینی برایشان داشت، زمانی که جنگجویان بوکسر هیئت را ویران کردند و ۲۲۲ تن از پیروان ارتدکس چینی را کشتند که بسیاری از آنان از نوادگان آلبازینیان بودند. کلیسای ارتدکس آنان را به عنوان شهیدان مقدس چین گرامی می‌دارد. قرن بیستم خسارت‌های کندتری به همراه آورد: نظام پرچم‌ها پس از سقوط چینگ فروپاشید و ارتدکسی چینی در دوران جمهوری خلق چین رو به افول گذاشت. امروز هویت آلبازینی بیشتر در درون خانواده‌ها زنده است: در شجره‌نامه‌ها، در داستان‌هایی درباره‌ی قلعه‌ی کنار رود آمور، و در آیین‌های ارتدکس که برخی هنوز حفظ می‌کنند. آنان در هر معنای روزمره، چینی و در خاطره، روسی‌اند.