اروتیک پاپوراها

قوم پاپورا فلات دادو و دشت‌های ساحلی زیر آن را در اختیار داشتند، در ساحل غربی مرکزی تایوان، در بخش‌هایی که امروز نیمه‌ی غربی تایچونگ را تشکیل می‌دهند. اسناد استعماری چهار روستای آنان را نام می‌برند: دادو، شالو، گوماچ و شویلیووو. آنچه آنان را برای هر کسی که چیزی می‌نوشت به‌عنوان یک قوم قابل‌شناسایی می‌ساخت، نه پراکندگی سکونتگاه‌ها، بلکه سیاست بود. در سده‌ی هفدهم آنان هسته‌ی کنفدراسیونی را تشکیل دادند که هلندی‌ها آن را پادشاهی میدانگ می‌نامیدند، با حدود بیست روستا زیر فرمان رهبری عالی که کارکنان VOC او را امپراتور خطاب می‌کردند. این تنها نظام سیاسی بومی جزیره بود که آن‌قدر نیرومند بود که شرکت هند شرقی هلند پیش از جنگ با آن، با آن مذاکره کرد. زبان آنان، پاپورا، به زبان‌های فورموسی تعلق داشت، یعنی زبان‌های استرونزی بومی تایوان و متنوع‌ترین بخش درونی خانواده‌ای که بعدها به ماداگاسکار و هاوایی رسید. متخصصان معمولاً آن را در کنار زبان هوانیای همسایه دسته‌بندی می‌کنند. این زبان در سده‌ی نوزدهم از کاربرد افتاد و آنچه باقی مانده اندک است: فهرست‌های کوتاه واژه، قطعاتی که پژوهشگران دوره‌ی استعمار ژاپن گرد آوردند، و نام‌های مکانی که هنوز روی نقشه‌اند، اما فرسوده شده و به نویسه‌های چینی درآمده‌اند.

بقیه‌ی ماجرا توالی فشارهاست. لشکرکشی‌های هلندی در دهه‌ی 1640 میدانگ را به وضعیت باجگزاری کشاند. نیروهای ژنگ پس از 1661 با خواست زمین کشاورزی رسیدند و در 1670 شالو را ویران کردند؛ روایت‌های بازمانده بازماندگان را به شمارش انگشت‌شمار می‌آورند. در دوره‌ی چینگ، مردم دشت‌ها به‌تدریج زمین خود را از دست دادند و این به سود مهاجران هان بود، از راه اجاره، بدهی و کلاهبرداری آشکار. پس از شورش ناموفق 1731، این کنفدراسیون به‌عنوان واقعیتی سیاسی پایان یافت. در دهه‌های 1820 و 1830، خانواده‌های پاپورا به مهاجرت گسترده‌ی مردم دشت‌ها به سوی داخل جزیره، به حوضه‌ی پولی در ناندو، پیوستند؛ جایی که چند قوم جدا از هم کنار هم اسکان یافتند و با یکدیگر ازدواج کردند. آنچه روی ساحل ماند جذب شد: نام‌های خانوادگی هان، خانوارهای هان، و خدایان معابدی که اکنون در آنجا برپاست. آیین‌های آنان پیش از آنکه از میان برود تا حد زیادی ثبت نشد، و این خود نوعی زیان ویژه است و نوشتار صادقانه درباره‌ی آنان باید این را بگوید، نه آنکه این خلأ را با حدس و گمان پر کند. بازماندگانی هستند و می‌دانند از چه کسانی برآمده‌اند. آنان همراه با دیگر مردم دشت‌های تایوان، که به‌طور جمعی پینگ‌پو نامیده می‌شوند، دهه‌ها برای به‌رسمیت شناخته شدن رسمی به‌عنوان مردم بومی به دولت فشار آورده‌اند، مبارزه‌ای که در دادگاه‌ها و کمیسیون‌های قانون‌گذاری پیش می‌رود و کندپیش است.