اروتیک بارین‌ها

بارین‌ها یک قبیلهٔ مغولی‌اند که نامشان در تمام طول تاریخ مکتوب مغول جریان دارد. آنان در «تاریخ سری مغولان» که به سدهٔ سیزدهم تعلق دارد ظاهر می‌شوند، جایی که شمن بارینی به نام خورچی به خاطر پیش‌گویی برآمدن تموجین پاداش می‌گیرد، و امروز نیز مردمی متمایز باقی مانده‌اند که در دو پرچم چیفنگ در جنوب‌شرقی مغولستان درونی در چین متمرکزند: پرچم چپ بارین که در لیندونگ مستقر است، و پرچم راست بارین که در داپان مستقر است. چین آنان را ذیل ملیت مغول می‌شمارد نه به‌عنوان گروه قومی جداگانه، اما پرچم واحدی است که مردم بارین خود را با آن می‌شناسند، و این هویت نزدیک به چهار قرن پابرجا بوده است.

سرزمین آنان جایی است که پای‌کوه‌های خینگان بزرگ به استپ هموار می‌شود: تپه‌های جنگلی به شمال، زمین‌های چرا و، به‌تدریج، زمین‌های کشاورزی در دره‌های رودخانه‌ها، و ذخیرهٔ سایهان اولا در پرچم راست آخرین بخش جنگل کهن را حفظ کرده است. این سرزمین کهن است. ویرانه‌های پایتخت بالایی سلسلهٔ لیائو در کنار لیندونگ قرار دارد، و آرامگاه‌های امپراتوری لیائو و پاگودای سفید چینگژو در پرچم راست برپاست، بنابراین چوپانان بارین سده‌ها دام‌های خود را در میان بقایای امپراتوری ختایی چرانده‌اند. همچنین پرچم راست سنگ بالین را تولید می‌کند، سنگی نرم با رنگ‌های متغیر که در سراسر چین برای حکاکی مهر ارزش دارد.

گویش بارین یکی از زیرگویش‌های شناخته‌شدهٔ مغولی درونی است که میان گویش چاخار در غرب، که زبان مغولی معیار چین بر آن استوار است، و گویش‌های خورچین در شرق قرار دارد، و به‌طور محسوسی با خالخای مغولستان متفاوت است. این گویش در مدارس و روی تابلوها با خط عمودی سنتی مغولی نوشته می‌شود، اما چیفنگ عمدتاً هانی است و بیشتر بارین‌ها اکنون میان مغولی و ماندارین رفت‌وآمد می‌کنند، و جوانان به سمت ماندارین گرایش دارند.

این قبیله یکی از فرماندهان بزرگ یوان، بایان بارینی، را به آن سلسله داد که لشکرکشی پایان‌دهندهٔ سونگ جنوبی را رهبری کرد. در سدهٔ شانزدهم بارین‌ها یکی از پنج اوتوگ خالخای درونی زیر فرمان بازماندگان دایان خان بودند. جنگ‌های چاهار لیگدان خان در دههٔ ۱۶۲۰ آنان را پراکنده کرد، سپس تسلیم دولت در حال ظهور مانچو شدند، و دودمان چینگ آنان را در سال 1648 در دو پرچم چپ و راست جای داد. سپس دربار اشراف بارین را از راه ازدواج به تخت پیوند داد: دختری از هونگ تایجی به شاهزاده‌ای بارینی شوهر داده شد و دختر امپراتور کانگشی، شاهدخت رونگشین، با شاهزادهٔ دیگری ازدواج کرد و در پرچم راست به خاک سپرده شده است.

دین از الگوی مغولی درونی پیروی می‌کند: بودیسم تبتی گلوگ روی شمن‌گرایی کهن‌تر، و توده‌های سنگی اوو بر قله‌های تپه‌ها هنوز در جشن‌های تابستانی دورشان می‌چرخند. لباس تشریفاتی زنان بارین، با تاج مرجان و نقره‌ای‌اش، یکی از پوشش‌های منطقه‌ای شناخته‌شدهٔ مغولی درونی است و در عروسی‌ها و نادام پوشیده می‌شود.