اروتیک ژاپنی‌ها

ژاپنی‌ها مردم مجمع‌الجزایری هستند که از امتداد کره تا عرض جغرافیایی شمال آفریقا کشیده شده است؛ کشوری که بیشتر آن کوهستانی است و جمعیت آن در دشتی باریک و ساحلی متمرکز شده که تقریباً همه در آن جای دارند. این جغرافیا بیشترِ کار اولیه را انجام داد: انزوای کافی از سرزمین اصلی آسیا برای رشد متمایز، و تماس کافی از طریق کره و چین برای جذب خط، آیین بودا و حکومت دیوان‌سالارانه، و مرز داخلی طولانی به سمت شمال که تا قرن نوزدهم کاملاً آباد نشد. نتیجه، جمعیتی است که از بیرون همگون به نظر می‌رسد اما درزهای داخلی واقعی دارد: توهوکوی شمالی با زمستان‌های سخت‌تر و گفتار کهن‌تر، محور کانسای پیرامون کیوتو و اوساکا با ریتم بازرگانی و آهنگ خاص خود، دشت کانتو با مرکزیت توکیو، و گونه‌های جنوبی جزیرهٔ کیوشو (هونیچی و ساتسوگو) که آن‌قدر از ژاپنی معیار فاصله دارند که فهم متقابل آن‌ها دشوار است. هاچیجو، در جزیره‌ای دورافتاده در اقیانوس آرام، ویژگی‌هایی را حفظ کرده که آن‌قدر کهن‌اند که برخی زبان‌شناسان آن را زبانی جداگانه از خانوادهٔ ژاپنی به شمار می‌آورند.

زبان ژاپنی عضوی از خانوادهٔ زبان‌های ژاپنی است و خویشاوند معتبری بیرون از این خانواده ندارد؛ فرضیه‌هایی که آن را به کره‌ای یا به خانوادهٔ آلتایی پیوند می‌دادند، تأیید نشده‌اند. شکل نوشتاری آن سه نظام را لایه‌لایه روی هم دارد: کانجی که از چینی وام گرفته شده، و دو خط هجایی بومی، هیراگانا و کاتاکانا، که به موازات هم برای دستور زبان، واژه‌های بیگانه و تأکید به کار می‌روند. زندگی دینی به‌طور مشهوری دوگانه است. بیشتر مردم به‌طور اسمی هم شینتو و هم بودایی‌اند، بدون تناقض: زیارتگاه‌های شینتو برای تولد، سال نو و عروسی؛ معبدهای بودایی برای تشییع جنازه و نیاکان درگذشته. عمل دینی بیشتر آیینی و فصلی است تا اعتقادی، و بخش بزرگی از جمعیت خود را غیردینی توصیف می‌کنند، در حالی که هر دو تقویم را رعایت می‌کنند.

نقاط عطف تاریخی تندتر از آن است که سطح آرام نشان می‌دهد. دو قرن و نیم انزوای تقریباً کامل حکومت توکوگاوا با بازگشت میجی در 1868 ناگهان پایان یافت، که صنعتی‌شدن و قانون اساسی را در یک نسل فشرده کرد. شکست 1945 به امپراتوری پایان داد و بازسازی پس از جنگ را به دنبال آورد که ژاپن را به قدرتی اقتصادی بدل کرد، و سپس به هشداری جمعیتی: این کشور سریع‌تر از هر همتای خود پیر می‌شود و تخلیهٔ جمعیت روستاها، استان‌هایی را که قرن‌ها اهمیت داشتند، بازشکل می‌دهد. بیرون از ژاپن، بزرگ‌ترین جوامع با تبار ژاپنی در برزیل‌اند، که نتیجهٔ مهاجرت کارگری در آغاز قرن بیستم به مناطق قهوهٔ سائوپائولو است، و پس از آن ایالات متحده و فیلیپین قرار دارند، و هر شتات بخش اندکی متفاوت از فرهنگ سرزمین مادری را حمل می‌کند که در لحظهٔ ترک کشور منجمد شده است.