اروتیک آئوهان‌ها

آوهان‌ها مغول‌هایی هستند که هویتشان بر یک نام، یک تبار شاهزادگی و قطعه‌ای مشخص از زمین استوار است. در مرز جنوبی مغولستان، انتساب به این شکل سنجیده می‌شد: خانواده‌ای آوهانی بود چون نیاکانش از اشراف آوهان پیروی کرده بودند و بر زمینی که به آنان واگذار شده بود زیسته بودند. آن زمین پرچم آوهان است، در جنوب‌شرقی چی‌فنگ در مغولستان درونی، چین. در آنجا دشت‌های استپی به تپه‌های فرسایش‌یافته‌ی لس و دره‌های کشاورزی در مرز لیائونینگ می‌رسند. این نام معمولاً در زبان مغولی به معنای بزرگ‌ترین ترجمه می‌شود.

دودمان حاکم آوهان نسب خود را به دایان خان می‌رساند که حدود سال 1500 مغول‌های شرقی را دوباره متحد کرد. در دهه‌ی 1620 لیگدان خان از چاهار کوشید مغول‌ها را زیر یک تاج بازگرداند. اشراف آوهان از او بریدند و به دولت در حال ظهور منچو پیوستند. این انتخاب برای آنان القاب شاهزادگی و جایگاهی ثابت در نظم چینگ به‌عنوان پرچمی از اتحادیه‌ی جو اودا به همراه آورد. پیامد دورتر، تغییر ساکنان آن سرزمین بود. در طول سده‌های هجدهم و نوزدهم، کشاورزان هان به زمین‌های پرچم کوچیدند، نخست به‌عنوان مستأجر و سپس به‌عنوان اکثریت. تنش در شورش جین‌دان‌دائو در سال 1891 آشکار شد که به کشتار مغول‌ها در سراسر منطقه انجامید. از آن زمان، آوهان‌ها در میهن خود اقلیت بوده‌اند.

امروزه بیشتر آوهان‌ها از راه کشاورزی زندگی می‌کنند و بخش زیادی از زندگی روزمره‌شان شبیه همسایگان هانشان است: مزارع ارزن و ذرت، ماندارین به‌عنوان زبان کار، و لباس‌های مدرن. زبان مغولی در برخی خانواده‌ها و روستاها به‌عنوان یک گویش محلی مغولی جنوبی باقی مانده است. در دوران چینگ، بودیسم تبتی کنار آیین‌های کهن‌تر مغولی، مانند تقدیم هدیه در oboo، یعنی توده‌های سنگی که زمین‌های مقدس بر تپه‌ها و گردنه‌ها را نشان می‌دهند، پرچم را شکل داد. خود این زمین وزنی غیرعادی دارد. در Xinglonggou، محوطه‌ای از فرهنگ Xinglongwa در داخل پرچم، باستان‌شناسان برخی از کهن‌ترین نمونه‌های ارزن جاروبی کشت‌شده را که در هر جای دیگری شناخته شده‌اند پیدا کردند. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد نیز کشاورزی دیم منطقه را به‌عنوان میراث کشاورزی فهرست کرده است. مغول‌های آوهان کشتزاری را کشت می‌کنند که یکی از کهن‌ترین چشم‌اندازهای کشاورزی در شرق آسیاست و حدود هشت هزار سال است که کشت می‌شود.