اروتیک باسای‌ها

باسای‌ها مردمی ساحلی در شمال تایوان بودند که از دهه 1620 به‌طور دقیق مستند شده‌اند و طی قرن‌های هجدهم و نوزدهم در جمعیت چینی‌های هان حوضه تایپه جذب شدند. نوادگان آنان هنوز در شمال زندگی می‌کنند و بیشترشان هیچ برچسب قومی رسمی ندارند، زیرا تایوان تقریبا هیچ یک از بومیان دشت‌نشین خود را به رسمیت نمی‌شناسد. آنچه باسای‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کرد این بود که عمدتا کشاورز نبودند. آنان از راه صنعت‌گری و حمل‌ونقل زندگی می‌کردند: آهنگری، ساختن قایق و خانه، اجاره دادن نیروی کار خود، و جابه‌جایی کالا در امتداد ساحل از تامسوی به دور دماغه شمالی تا دشت ییلان. گوگرد تپه‌های پشت تامسوی، پوست گوزن، پارچه و ابزار آهنی از دستانشان می‌گذشت و برنج را عمدتا خریداری می‌کردند. شهرهای اصلی آنان در بندر کیلونگ، کیماوری در جزیره‌ای که اسپانیایی‌ها بعدها در آن استحکامات ساختند، و تاپاری در کنار آن قرار داشت، همراه با سکونتگاه‌های خویشاوندی در بالادست رودخانه تامسوی و شاخه‌ای جنوبی به نام تروبیاوان در دشت ییلان.

از آنجا که باسای‌ها دائما در حرکت بودند، زبانشان نیز همراهشان سفر می‌کرد و باسای به زبان تجارت در کل سواحل شمالی تبدیل شد. این امر آنان را برای هر بیگانه‌ای که وارد منطقه می‌شد، واسطه‌هایی ناگزیر ساخت. اسپانیایی‌ها که در سال 1626 در کیلونگ بنا ساختند و هلندی‌ها که در سال 1642 دژ را از آنان گرفتند، هر دو امور خود در شمال را از طریق مترجمان باسای پیش می‌بردند، و راهنمایان باسای هیئت‌های هلندی را در جست‌وجوی طلایی که شایعه وجودش در توروبوان بود، در امتداد ساحل شرقی به سمت جنوب هدایت کردند. راهبان دومینیکن حدود پانزده سال در شهرهای باسای غسل تعمید می‌دادند. این فعالیت تبلیغی با پایان حضور اسپانیایی‌ها به پایان رسید و چیز اندکی بر جای گذاشت. مرجعیت آیینی در دست متخصصان زن بود، الگویی که میان باسای‌ها و دیگر جوامع دشت‌نشین جزیره مشترک بود. پایان کار، هنگامی که فرا رسید، تجاری بود نه نمایشی. استقرار هان‌ها در حوضه از اوایل قرن هجدهم، نظام تصرف زمین را علیه آنان چرخاند، هوکین جای باسای را در کاربرد روزمره گرفت، و در دوره استعمار ژاپن، قوم‌نگار اینو کانوری آنان را زیر یک نام چتری مرتب، کتاگالان، طبقه‌بندی می‌کرد که پژوهشگران بعدی آن را رد کرده‌اند. در دهه 1930 زبان‌شناس ارین آسای شمار اندکی گویشور سالخورده در ییلان یافت و آنچه را هنوز نگه داشته بودند ثبت کرد. آن دفترها که دهه‌ها بعد منتشر شد، بیشترین بخش آنچه از زبان باقی مانده است را تشکیل می‌دهد. کوره‌های ذوب آهن که در شیسانهانگ نزدیک دهانه رودخانه تامسوی کاوش شدند، عموما کار نیاکانشان دانسته می‌شود، و خیابان کتاگالان مقابل دفتر ریاست جمهوری تایوان در سال 1996 به‌عنوان حرکتی نمادین در قبال آنان تغییر نام داد.