اروتیک پومی‌ها

پومی‌ها خود را پرینمی می‌نامند، نامی که معمولاً مردم سفید ترجمه می‌شود، و آن‌ها از کوچک‌ترین قومیت‌های به‌رسمیت‌شناخته‌شده در چین هستند: کمی بیش از چهل هزار نفر که بیشترشان در کوهستان‌های شمال‌غرب یون‌نان زندگی می‌کنند، جایی که رودخانه‌های نوجیانگ، لانتسانگ و جینشا موازی با هم در تنگه‌ها به سمت جنوب جاری‌اند. روستاهای آن‌ها در ارتفاع قرار دارند، در لانپینگ، نینگ‌لانگ، لیجیانگ، یونگ‌شنگ و ویشی، روی شیب‌هایی که به جای برنج آبی، جو، گندم سیاه، ذرت و سیب‌زمینی در آن‌ها کشت می‌شود. هم روایت‌های خود آن‌ها و هم شواهد زبانی به سوی شمال اشاره دارند. زبان پرینمی به گروه کیانگی در شاخه تبتی-برمه‌ای تعلق دارد و به زبان‌های بلندی‌های سیچوان نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که همسایگان بای، ناشی یا یی آن‌ها به آن سخن می‌گویند، و تاریخی که این خویشاوندی بر آن دلالت دارد، تاریخ مردمی دامدار است که طی قرن‌های متمادی از فلات چینگهای-تبت به سوی جنوب راه گشوده‌اند. اسناد چینی در بیشتر آن دوران این مردم را زیر برچسب فراگیر شیفان جای می‌دادند؛ برچسبی که اقوام بسیاری را در بر می‌گرفت و هیچ‌یک از آن‌ها را روشن نمی‌کرد. نام پومی خودش تنها به سال 1960 بازمی‌گردد و در مرزی استانی متوقف شد: گویشوران پرینمی آن‌سوی مرز در مولی و یان‌یوان، در استان سیچوان، به‌جای آن تبتی طبقه‌بندی شدند. بنابراین همین مردم، بسته به این‌که روستایشان در کدام سوی مرز قرار گرفته باشد، هویت رسمی متفاوتی دارند.

دین بر دو مسیر پیش می‌رود که بیشتر خانواده‌ها هیچ تعارضی میان آن‌ها نمی‌بینند. بودیسم تبتی گلوگ همراه با املاک صومعه‌ای اطراف مولی آمد و واقعاً از آنِ خودشان است؛ آیین بومی کهن‌تر نیز به همین اندازه از آنِ خودشان است، آیینی که متخصصان آیینی به نام هانگویی آن را اجرا می‌کنند؛ آنان از حافظه می‌خوانند و امور نیاکان، آتش‌دان و کوه را سامان می‌دهند. روشن‌ترین نمود آن مراسم خاکسپاری است که در آن به گوسفند دانه و مشروب الکلی داده می‌شود، با آن سخن گفته می‌شود و سپس کشته می‌شود، زیرا وظیفه‌اش راهنمایی درگذشته در بازگشت از مسیر کوچ به سرزمین نیاکان در شمال است. این مسیر، مکان به مکان، با صدای بلند خوانده می‌شود. خانه‌ها از الوارهای روی هم چیده ساخته شده‌اند و گرداگرد یک آتش‌دان مرکزی بنا شده‌اند که دو ستون در دو سوی آن قرار دارد، یکی مذکر و دیگری مؤنث به شمار می‌آید، و پیش از آن‌که کسی غذا بخورد، به آتش‌دان پیشکشی تقدیم می‌شود. در سیزده‌سالگی کودک را برای مراسم شلوار یا دامن نزد آتش‌دان می‌آورند. او یک پا را روی کیسه‌ای از دانه و پای دیگر را روی تکه‌ای از گوشت خوک نمک‌سود می‌گذارد، غذا و ثروت زیر پای او، و سپس با لباس بزرگسالان دور می‌شود. برخی خانواده‌های پومی نزدیک دریاچه لوگو شیوه‌های ازدواج دیداری همسایگان نای خود را پذیرفته‌اند. سال نو فصل کشتار است و خوک را صاف می‌فشارند و به‌طور کامل نمک‌سود می‌کنند تا برای تمام سال کافی باشد.