اروتیک شی‌وی‌ها

قبیله‌های Shiwei گروهی سست‌پیوند از قبایل شکارگر و دامدار بودند که از حدود قرن پنجم تا قرن دهم در بخش بالایی رودخانه‌های Amur و Argun و در دامنه شرقی رشته‌کوه بزرگ Khingan زندگی می‌کردند؛ منطقه‌ای که امروز شمال‌شرقی مغولستان درونی، هیلونگ‌جیانگ و مرزهای روسیه را دربر می‌گیرد. آن‌ها خود چیزی ننوشتند، از این رو اخبارشان در تاریخ‌های رسمی سلسله‌های چینی بازتاب یافته است. این تاریخ‌ها آنان را در پنج بخش طبقه‌بندی کرده‌اند: جنوبی، شمالی، Bo، Shenmodada و Shiwei بزرگ، و با آشنایی بیشتر مقامات تانگ با این سرزمین، نام‌های قبیله‌ای دیگری نیز بر آن افزوده شده است. یکی از همین نام‌ها دلیل آن است که غیرمتخصصان هنوز درباره‌ی این قوم می‌خوانند. قبیله‌ی Mengwu Shiwei در کتاب جدید تانگ نخستین ظهور مطمئن واژه‌ای است که بعدها به مغول تبدیل شد، و روایت رایج بر آن است که مغول‌ها از قبیله‌های Shiwei برآمدند که از جنگل به سوی فلات باز مهاجرت کردند.

آن‌ها پیش از آنکه مردم استپ باشند، مردم جنگل بودند، و گزارش‌های چینی تفاوت میان این دو را با جزئیاتی غیرمعمول توصیف کرده‌اند. آن‌ها خوک و گاو نگه می‌داشتند، اسب اندکی سوار می‌شدند، و با شگفتی‌ای نزدیک به حیرت ثبت شده که هیچ گوسفندی نداشتند. کالاها را با گاری‌های گاوی حمل می‌کردند، با قایق‌های پوست توس از آب می‌گذشتند و زمستان‌ها را در پناهگاه‌های کنده‌شده در زمین می‌گذراندند. گروه‌های شمالی از راه شکار سمور زندگی می‌کردند و با کلاه‌هایی از پوست روباه و سگ راکون و کت‌هایی از پوست ماهی توصیف شده‌اند. آن‌ها آهن را ذوب نمی‌کردند و آن را از کوگوریو به‌صورت تجاری تهیه می‌کردند. سیاست آن‌ها در مرز قبیله متوقف می‌شد: رؤسا عنوان mohefu داشتند، هیچ‌کس بر همه‌ی آن‌ها حکومت نمی‌کرد، و بسته به اینکه چه کسی نزدیک‌تر بود، خراج خود را به نوبت به خاقانات ترک، تانگ و اویغورها می‌دادند. مردی که می‌خواست زن بگیرد، سه سال در خانه‌ی پدر عروس کار می‌کرد تا بتواند او را به خانه‌ی خود ببرد. مردگان را روی سکوهایی که بر درختان ساخته می‌شد قرار می‌دادند و سه سال برایشان سوگ می‌گرفتند، و زندگی آیینی از طریق شامان‌ها و نذورات به آسمان و زمین می‌گذشت. خیتان لیائو در آغاز سده‌ی دهم سرزمین شیوی را تصرف کرد و پس از آن نام این قوم کم‌کم خاموش شد. مورخان هنوز بر سر این بحث می‌کنند که آیا Shiwei روزگاری نام یک قوم واحد بوده یا برچسبی اداری برای چند قوم کوچک با زبان‌های خویشاوند. روایت منشأ مغولی که رشیدالدین بسیار بعدتر نوشت، آغاز این تاریخ را در محوطه‌ای کوهستانی به نام Ergune Kun می‌گذارد، نامی که پژواک Argun را در خود دارد. آنچه محل اختلاف نیست، جهت حرکت است: قبیله‌های رودخانه و جنگل از Khingan بیرون آمدند، و سه قرن بعد، فرزندانشان بزرگ‌ترین امپراتوری زمینی تاریخ را در اختیار داشتند.