اروتیک چاهارها

در میان مغول‌ها، چاهارها تاریخی غیرمعمول دارند: برای بخش بزرگی از سده‌های شانزدهم و اوایل هفدهم، آنان تومن شخصی خان بزرگ بودند، یعنی مردمی که شاخه ارشد نوادگان چنگیز خان آنان را به‌عنوان قلمرو شخصی خود نگه می‌داشت. امروز آنان مغول‌های جنوبی در منغولستان درونی در شمال چین‌اند. بیشتر ایشان در لیگ شیلین‌گل و در پرچم‌های چاهار اولان‌چاب زندگی می‌کنند و جامعه‌ای کوچک‌تر در دوردست‌های غربی، در سین‌کیانگ، ساکن است. لحظه تعیین‌کننده آنان یک شکست بود. لیگدان خان، آخرین خان بزرگ، دهه ۱۶۲۰ را صرف تلاش برای بازگرداندن شاهزادگان مغول زیر فرمان یک حاکم کرد و در این روند بسیاری از آنان را علیه خود برانگیخت. دولت منچو در حال رشد از این کینه‌ها بهره گرفت و او را به سوی غرب راند و او در راه رسیدن به کوکونور در سال ۱۶۳۴ درگذشت. یک سال بعد، پسرش ایجی تسلیم منچوها شد و مهری را تحویل داد که گفته می‌شد از امپراتوران یوان به ارث رسیده است. این تحویل نمادین زمینه اعلام تأسیس سلسله چینگ توسط هونگ تایجی در سال ۱۶۳۶ را فراهم کرد. پس از شورش ناموفق چاهارها در ۱۶۷۵، چینگ‌ها رهبری موروثی آنان را از میان برداشتند و ایشان را در هشت پرچم چاهار سازمان دادند که به‌دست منصوبان امپراتوری اداره می‌شد، نه شاهزادگان خودشان. در دهه ۱۷۶۰ سربازان چاهار و خانواده‌هایشان برای پاسداری از مرز ایلی فرستاده شدند و به همین دلیل مغول‌های چاهار هنوز در بورطالا زندگی می‌کنند. این نام همچنین به‌عنوان یک استان چینی ادامه یافت که تنها در ۱۹۵۲ منسوخ شد.

لیگدان میراث فرهنگی نیز بر جای گذاشت. او ترجمه کانگیور بودایی را به زبان مغولی حمایت کرد و بودیسم تبتی هنوز هسته زندگی دینی چاهارهاست. این آیین در کنار مراسم کهن‌تری قرار دارد، مانند نذورات در اوو، توده‌های سنگی که بر تپه‌ها و گردنه‌ها برپا می‌شوند. تساگان سار، سال نوی قمری، و گردهمایی‌های تابستانی ناادم با کشتی، مسابقه اسب‌دوانی و تیراندازی همچنان تقویم را شکل می‌دهند. لهجه چاهار وزنی بیش از حد دارد: زبان گفتاری معیار منغولی در منغولستان درونی بر پایه گفتار پرچم آبی ساده، یکی از پرچم‌های تاریخی چاهار، الگوبرداری شده است. با وجود این اعتبار، این لهجه زیر فشار ثابت ماندارین قرار دارد، که در شهرستان‌های کشاورزی اولان‌چاب شدیدترین است، جایی که استقرار چینی بیش از یک قرن سنگین بوده است. در پرچم‌های شبانی، خانواده‌ها همچنان گوسفند، اسب و گاو می‌چرانند، اگرچه اغلب در قطعات حصارکشی‌شده به جای مراتع باز.