اروتیک سدیک‌ها

سدیق‌ها مردمی کوهستانی در مرکز تایوان‌اند که نامشان صرفاً به معنای مردم است و هویت جداگانه‌شان در بیشتر سدهٔ بیستم در هویت همسایگان آتایالشان ادغام شده بود. تایوان در سال 2008 رسماً آنان را به‌عنوان گروهی متمایز به رسمیت شناخت و ایشان چهاردهمین قوم بومی رسمی جزیره شدند. سرزمین ایشان سرزمین جنگلی و پرشیب رشته‌کوه مرکزی است: حوضهٔ بالادست رود ژوشویی پیرامون بخش رن‌آی در شهرستان نانتو، و دره‌های شرقی شهرستان هوالین، که خانواده‌هایی در آن ساکن شدند که نسل‌ها پیش از خط‌الرأس گذشته بودند. امروزه حدود ده هزار نفر خود را سدیق می‌دانند. زبان ایشان آسترونزیایی است، از شاخهٔ کوچک آتایالی که تنها در تایوان یافت می‌شود، و سه گویش دارد به نام‌های تگدایا، تودا و تروکو که نام سه جامعهٔ ایشان نیز هستند. این تفکیک اهمیت دارد. تروکوها در سوی هوالین در سال 2004 به‌عنوان قومی جداگانه به رسمیت شناخته شدند، و اینکه گویشوران تروکو زیرگروهی از سدیق‌ها هستند یا ملتی مستقل، هنوز در هر دو شهرستان محل بحث است. گویشوران روان بیشتر در میان سالمندان متمرکزند، هرچند برنامه‌های احیا از طریق مدارس و کلیساهای محلی اجرا می‌شود.

آنچه جامعهٔ سدیق را یکپارچه نگه می‌داشت گایا بود، مجموعه‌ای از قوانین نیاکانی که ازدواج، حقوق شکار، مهمان‌نوازی و انتقام را در بر می‌گرفت. شکستن گایا بدبختی از سوی اوتوکس، یعنی ارواح نیاکان، به همراه داشت و جبران آن ممکن بود قربانی یا یورشی برای شکار سر بطلبد. خال‌کوبی‌های صورت نشانهٔ بلوغ بود: مرد با گرفتن یک سر خال‌کوبی چانه را به دست می‌آورد و زن با تسلط بر دار بافندگی کمری خال‌کوبی گونه‌ها را، و تنها خال‌کوبی‌شدگان پس از مرگ می‌توانستند از پل رنگین‌کمان بگذرند و به نیاکان بپیوندند. مقامات استعماری ژاپن هر دو رسم را در آغاز سدهٔ بیستم ممنوع کردند. امروزه بیشتر سدیق‌ها پرسبیتری یا کاتولیک‌اند و زندگی کلیسایی در کنار علاقهٔ دوباره‌ای به گایا به‌عنوان قانونی فرهنگی، نه دینی، جریان دارد. لحظهٔ تاریخی تعیین‌کننده واقعهٔ ووشه در اکتبر 1930 است، هنگامی که مونا رودائو، رئیس تگدایا، شش روستا را در حمله‌ای به مسابقات ورزشی یک مدرسهٔ ژاپنی رهبری کرد و نزدیک به 130 ژاپنی کشته شدند. ارتش استعماری با هواپیما، توپخانه، گاز سمی و نیروهای کمکی سدیق رقیب پاسخ داد. صدها سدیق جان باختند، بسیاری‌شان با به دار آویختن خود در جنگل به جای تسلیم شدن، و بازماندگان در شهرکی کنار رودخانه که اکنون چینگ‌لیو نام دارد محصور شدند. فیلم جنگجویان رنگین‌کمان: سدیق باله در سال 2011 این داستان را به مخاطبانی گسترده رساند و سدیق باله، به معنای انسان راستین، را به عبارتی بدل کرد که اکنون بیشتر تایوانی‌ها می‌شناسند. بافندگی زنان، با رامی قرمز و سفید و نقش‌های لوزی که گفته می‌شود چشمان نیاکان‌اند، همچنان آشکارترین هنر زندهٔ ایشان است.