اروتیک مردم پوتیان

آنچه مردم Putian را متمایز می‌کند، شیوه سخن گفتن آن‌هاست. منطقه قدیمی Xinghua در ساحل مرکزی Fujian واقع شده، میان Fuzhou در شمال و Quanzhou در جنوب. در طول قرن‌ها گویش خاص خود، Puxian Min، را پدید آورد که همسایگان به‌راحتی آن را نمی‌فهمند. Puxian Min دارای یک صوت جانبی سوتی‌مانند است، نزدیک به ll در زبان ولزی، در حالی که Hokkien صرفاً از s ساده استفاده می‌کند، و صامت اول یک واژه بسته به واژه پیش از آن می‌تواند تغییر کند. در خارج از کشور، همین مردم خود را Henghua یا Hinghwa می‌نامند که شیوه محلی تلفظ Xinghua است. این نام هنوز آن‌ها را از جوامع Hokkien و Foochow که کنار آن‌ها ساکن شدند متمایز می‌کند.

سرزمین اصلی فشرده است: شهر Putian، شهرستان Xianyou در داخل کشور، و جزایر فراساحلی مانند Meizhou. برای نسل‌ها، بیشتر مردم از شالیزارها، باغ‌های لیچی و لانگان و ماهیگیری زندگی می‌کردند. در دهه‌های اخیر کارخانه‌های تولید کفش و کارهای ساختمانی بخش بزرگی از جمعیت را به شهرک‌ها کشانده‌اند. خانواده‌ها زمانی پول زیادی برای تحصیل فرزندان خرج می‌کردند و این ناحیه به‌خاطر تولید تعداد بسیار بیشتری از فارغ‌التحصیلان امتحانات دولتی امپراتوری، فراتر از اندازه‌اش، شهرت یافت.

دین در اینجا محلی و پرازدحام است. جزیره Meizhou به‌عنوان زادگاه Mazu، الهه دریا که گفته می‌شود در قرن دهم دختر ماهیگیری به نام Lin Moniang بوده، گرامی داشته می‌شود. معبد اجدادی او در جزیره، زائرانی از تایوان و سراسر جنوب شرقی آسیا را جذب می‌کند. Putian همچنین تعلیم Three-in-One را پدید آورد که دانشمند قرن شانزدهم Lin Zhao'en آن را بنیان نهاد تا آموزه‌های کنفوسیوسی، بودایی و تائویی را درهم آمیزد. تالارهای آن هنوز در روستاها در وطن و در محله‌های Henghua در خارج برپاست. جشنواره‌های معبد روستایی همچنان صحنه اصلی اپرای Puxian است که یکی از کهن‌ترین اشکال باقی‌مانده تئاتر چینی است. یک جامعه پروتستان که از یک مأموریت متدیستی در قرن نوزدهم رشد کرد، لایه دیگری بر آن می‌افزاید.

تاریخ نشانه‌هایی بر تقویم گذاشته است. دزدان دریایی معروف به wokou در سال 1562 شهر مرکز ایالت را غارت کردند و سنت محلی، پیامد آن را به سال نوی غیرعادی پیوند می‌دهد. بسیاری از خانواده‌ها از دیدار خویشاوندان در روز دوم سال قمری پرهیز می‌کنند و جشن دوم بزرگ‌تری را در روز چهارم برگزار می‌کنند. در Meizhou، زنان هنوز برای جشن‌ها گیسوی گره‌خورده به شکل بادبان و شلواری دو رنگ قرمز و تیره می‌پوشند، سبکی که جزیره‌نشینان آن را به Mazu مرتبط می‌دانند. مهاجرانی که حدود آغاز قرن بیستم به سنگاپور، مالزی و اندونزی رفتند، کار کشیدن ریکشا یافتند، سپس به تجارت دوچرخه و بعدها قطعات موتور روی آوردند. نودل برنج Xinghua همراه آن‌ها سفر کرد.