اروتیک بوها

بوها مردمی از دره‌های سنگ‌آهکی جنوب سیچوآن و گوشه شمال‌شرقی یوننان بودند که از دوره آغازین امپراتوری در متون چینی ذکر شده‌اند و در سال 1573 به‌عنوان یک قوم پایان یافتند، زمانی که ارتش مینگ آخرین سنگرهایشان را ویران کرد و بازماندگان در میان جمعیت هان و یی اطراف پراکنده شدند. آنچه از ایشان باقی مانده بر صخره‌های بالای رودخانه Nanguang در شهرستان Gong آویزان است: بیش از صد تابوت چوبی که روی میخ‌هایی کوبیده‌شده در سنگ نصب شده‌اند یا در طاقچه‌های طبیعی جا گرفته‌اند، و برخی از آن‌ها 30 متر یا بیشتر بالاتر از زمین قرار دارند. هر تابوت یک تنه‌ی تو‌خالی است. تابوت‌هایی که گشوده شده‌اند شامل پارچه‌های کنفی و پنبه‌ای، شانه‌های چوبی، سنجاق‌موهای بامبویی، تیغه‌های آهنی، دستبندها و گوشواره‌های برنزی، و سکه‌هایی بودند که بیشتر این رسم را میان دوره سونگ و مینگ جای می‌دهند. در اطراف آن‌ها با اُکر قرمز سواران، رقاصان، پیکرهایی با سپر و شمشیرهای بلند، آکروبات‌بازان و صحنه‌ای که معمولاً بازی با توپ خوانده می‌شود نقاشی شده است. نحوه بالا بردن تابوت‌ها هنوز محل بحث است: داربست، طناب‌هایی که از لبه صخره فرو هشته می‌شدند، یا شیب‌های خاکی که مدت‌ها پیش فرسوده شده‌اند. کسانی که این راز را می‌دانستند هیچ توضیحی بر جای نگذاشته‌اند.

هر آنچه درباره بوها نوشته شده، به قلم دشمنانشان است. متون دوره هان جمعیتی از بوها را در اطراف بودائو، نزدیک یبین امروزی، بر جاده تجاری که به سمت جنوب و یوننان می‌رفت قرار می‌دهند. در دوره مینگ، مقامات جوامع کوهستانی همان تپه‌ها را دوژانگ مَن می‌نامیدند و آن‌ها را زیر عنوان ثابت «بربرهای جنوب غربی» طبقه‌بندی می‌کردند. اینکه آیا آن‌ها همان مردم هستند موضوعی باز و محل مناقشه است، نه واقعیتی قطعی؛ همین‌طور پرسش اینکه بوها با چه کسانی خویشاوند بودند، که هم یی و هم بای پیشنهاد شده‌اند. زبانشان هرگز نوشته نشد و کسی که آن را شایسته ثبت می‌دانست، آن را ثبت نکرد؛ فرض رایج این است که تبتی-برمایی بوده است و بحث در همین‌جا متوقف می‌شود. هیچ کاهنی، هیچ جهان‌شناسی و هیچ خدای نامداری به ما نرسیده است. آنچه رسیده تدفین است: مردگان در بالا، در فضای باز و در برابر چشم زندگان نگه داشته می‌شدند، در جاهایی که رسیدن به آن‌ها کار جسمانی واقعی و جسارت واقعی می‌طلبید. دربار مینگ پیش از آنکه لیو شیان را برای پایان دادن به مسئله بفرستد، دهه‌ها صرف آرام‌سازی ناموفق کرده بود، و سقوط دژ کوه جیوسی در پاییز 1573 آخرین باری است که بوها به‌عنوان یک قوم ظاهر می‌شوند، نه به‌عنوان ویرانه‌ای از آن‌ها. خانواده‌هایی با نام خانوادگی He در شهرستان Gong هنوز می‌گویند از آن‌ها نسب می‌برند. تابوت‌ها امروز یک یادمان حفاظت‌شده و ایستگاهی با بلیت هستند، زندگی دوم عجیبی برای قومی که آخرین ثبتش در تاریخ شکست است.