اروتیک الجیگین‌ها

Eljigin عشیره‌ای از خالخا، یعنی مردم اکثریت مغولستان، هستند. مانند بیشتر عشایر مغول، این عشیره‌ها با تبار به هم پیوند می‌خورند نه با سرزمین یا گویش، و عضویت از طریق پدر منتقل می‌شود. یک خانواده گله‌دار در روستا و یک کارمند اداری در اولان‌باتور هر دو می‌توانند urgiin ovog یعنی نام عشیره را داشته باشند. در زبان قدیمی‌تر، آن دو همچنین yas یعنی استخوان را دارند، واژه‌ای که مغولان مدت‌ها برای خویشاوندی از راه پدر به کار برده‌اند. این نام همان شکل واژه eljigen در مغولی کلاسیک است که به معنای الاغ است و گویشوران خالخا امروزه آن را iljig می‌گویند. استخوان همیشه در ازدواج مهم‌ترین بوده است. عرف مدت‌هاست ازدواج درون استخوان خود را ممنوع کرده و بزرگ‌ترها هنوز انتظار دارند جوانان نیاکان پدری خود را تا چند نسل به نام بشناسند، تا حدی برای آنکه کسی بی‌آنکه متوجه شود با خویشاوند خود ازدواج نکند. این قاعده باعث شد نام عشیره‌ها مدت‌ها پس از آنکه وزن سیاسی خود را از دست دادند، همچنان کاربرد داشته باشند.

عشیره‌هایی مانند Eljigin زمانی در نظام خالخا با otog سروکار داشتند، یعنی واحدهای گله‌داری و نظامی که شاهزاده‌ای از نسل چنگیزخان به نام Geresenje در قرن شانزدهم میان پسرانش تقسیم کرد. سپس سلسله چینگ این واحدها را به پرچم‌ها (بنرها) سازمان‌دهی کرد. دولت سوسیالیستی که در دهه‌های 1920 به قدرت رسید، نام عشیره‌ها را بازمانده آن جهان اشرافی می‌دانست و بیشتر خانواده‌ها آن را کنار گذاشتند و به جای آن نام کوچک پدر را به کار بردند. وقتی مغولستان حدود آغاز قرن جدید از شهروندانش خواست نام عشیره‌ها را دوباره ثبت کنند، بسیاری از مردم دیگر نام خود را نمی‌دانستند و شمار زیادی Borjigin، عشیره چنگیزخان، را برگزیدند. Eljigin یکی از نام‌های کهنی است که به این شیوه به اسناد هویتی بازگشته است. اعضای عشیره Eljigin به مغولی خالخا سخن می‌گویند که زبان ملی است، به خط سیریلیک نوشته می‌شود و با بوریاتی، اویراتی و مغولی رایج در آن سوی مرز در چین خویشاوندی نزدیک دارد. زندگی مذهبی از الگوی ملی پیروی می‌کند. بودیسم تبتی از سال 1990 و پس از ویران شدن صومعه‌ها در اواخر دهه 1930، به شکل علنی بازسازی شده است. این آیین کنار عادت‌های کهن‌تری قرار دارد، مانند چرخیدن در جهت عقربه‌های ساعت به دور توده‌ی سنگی ovoo و پاشیدن شیر پس از رفتن مسافر، و بخش بزرگی از مردم می‌گویند هیچ دینی ندارند. خویشاوندی بیش از همه در Tsagaan Sar، سال نوی قمری، جلوه می‌کند، زمانی که خانواده‌ها نخست به دیدار مسن‌ترین خویشاوندان خود می‌روند و به ترتیب سن و سال به یکدیگر درود می‌گویند.