اروتیک زایواها

زایواها در سرزمین کوهستانی‌ای زندگی می‌کنند که در آن غرب یون‌نان به شمال میانمار می‌رسد. هویت آنان بر امری استوار است که غریبه‌ها آن را عجیب می‌یابند و خود آنان عادی می‌دانند. آنان خود را بخشی از جینگ‌پو می‌شمارند، مردمی که آن‌سوی مرز با نام کاچین شناخته می‌شوند. آنان نام‌های طایفه‌ای جینگ‌پو، قواعد ازدواج، باور به ارواح و رقص‌های بزرگ جمعی را با آنان مشترک دارند. با این حال زبانی که در خانه به آن سخن می‌گویند جینگ‌فو نیست. زایوا به شاخه برمه‌ای خانواده چینی-تبتی تعلق دارد، از این‌رو با زبان برمه‌ای و با زبان‌های همسایه لاشی و مارو خویشاوندی نزدیک‌تری دارد تا با خود جینگ‌فو. خویشاوندی است، نه دستور زبان، که تعیین می‌کند چه کسی به اینجا تعلق دارد.

بیشتر زایواها در چین در ناحیه خودمختار دای و جینگ‌پوی دهونگ زندگی می‌کنند، در مانگشی، لونگ‌چوان، یینگ‌جیانگ و روئیلی و اطراف آن‌ها، و بخش بزرگ‌تر ملیت رسمی جینگ‌پو را تشکیل می‌دهند. در میانمار، جایی که گویشوران جینگ‌فو آنان را آتسی می‌نامند، در ایالت کاچین و شمال ایالت شان زندگی می‌کنند. بیشتر مردم به بیش از یک زبان سخن می‌گویند: زایوا در خانه، جینگ‌فو به‌عنوان زبان مشترک جامعه کاچین، و چینی یا برمه‌ای برای مدرسه و بازار. خطی زایوایی بر پایه الفبای لاتین در دهه 1950 در چین ساخته شد و در برخی کلاس‌های دوزبانه و نشر محلی به کار می‌رود.

زندگی اجتماعی بر پایه نظام mayu و dama استوار است که با دیگر مردمان کاچین مشترک است. هر تبار همسران خود را از یک دسته طایفه می‌گیرد و دختران خود را به دسته‌ای دیگر می‌دهد و این تعهدات برای نسل‌ها در جهت‌های ثابتی جریان دارند. دین دوپاره است. بسیاری از خانواده‌ها در چین رابطه کهن خود را با nats، یعنی ارواح آسمان، نیاکان و خانه، حفظ می‌کنند و از متخصصان آیینی کمک می‌گیرند که در مراسم قربانی داستان‌های پیدایش را می‌خوانند. آن‌سوی مرز، هیئت‌های تبلیغی باپتیست و کاتولیک در طول قرن بیستم زندگی کاچین‌ها را دگرگون کردند و برای بسیاری از آتسی‌ها کلیسا اکنون در هویتشان محوری است.

اوج سال گردهمایی بهاره‌ای است که چینی‌ها آن را Munaozongge می‌نامند. این نام واژه جینگ‌فوی munau را با واژه زایوایی zongge ترکیب می‌کند و هر دو نام یک رقص بزرگ جمعی‌اند. هزاران نفر در صف‌های پیچ‌درپیچ به دور ستون‌های نقاشی‌شده مانائو حرکت می‌کنند و از رهبرانی با سربندهای پَردار پیروی می‌کنند، در الگوهایی که گفته می‌شود مسیر مهاجرت نیاکان را ترسیم می‌کند. زنان ژاکت‌های سیاه آراسته به قرص‌های نقره‌ای را روی دامن‌های بافته قرمز می‌پوشند و مردان چاقوی بلندی را حمل می‌کنند که هنوز در مراسم نشانه مرد بودن است. تاریخ اخیر دشوارتر بوده است. در سال 2011 درگیری‌ها در ایالت کاچین از سر گرفته شد و خانواده‌های کاچین، از جمله آتسی‌ها، را به سوی مرز چین راند و پیوندهای خویشاوندی را که مرز تا پیش از آن به‌سختی به آن‌ها دست زده بود، تحت فشار گذاشت.