اروتیک کتاگالان‌ها

Ketagalan مردمان دشت‌نشین از اقوام آسترونزیایی بودند که در انتهای شمالی تایوان می‌زیستند. قرن‌ها در حوضهٔ تایپه و در امتداد ساحل از Tamsui تا Keelung زندگی کردند، تا آنکه سکونت چینیان هان در قرن هجدهم شتاب گرفت و آنان را در جامعهٔ برنج‌کار و هوکین‌زبانی که تایپهٔ امروز را ساخت جذب کرد. آنان بیش از آنکه ناپدید شوند، در جمعیت درآمیختند. نسل‌های بعدی‌شان بخشی از جمعیت عادی تایوان‌اند و برخی امروز این تبار را آشکارا ادعا می‌کنند.

این نام اصطلاحی جامعِ جدید است که در دورهٔ استعمار ژاپن به‌وسیلهٔ مردم‌شناسان رواج یافت. شامل گروه‌هایی می‌شود که شاید خود را یک واحد نمی‌دیدند: Basay در ساحل شمالی، Luilang در حوضهٔ تایپه و Kulon به سوی Taoyuan. پژوهشگران هنوز بر سر آن‌که مرزها کجا کشیده شود اختلاف دارند. آنچه این گروه‌ها در آن شریک بودند جغرافیا بود: دهانه‌های رودخانه‌ها، بندر طبیعی Keelung و سرزمین گوگرد اطراف Beitou را در اختیار داشتند، و از این رو هر بیگانه‌ای که به شمال تایوان می‌آمد نخست با آنان روبه‌رو می‌شد. اسپانیایی‌ها در 1626 Keelung و کمی بعد Tamsui را مستحکم کردند. دریافتند که Basay کمتر کشاورزی می‌کند و به‌جای آن ماهیگیر، نمک‌ساز و صنعتگر است و چاقو، تیر و پارچه را در امتداد ساحل مبادله می‌کند. راهبان دومینیکن تازه‌گرویدگان را غسل تعمید دادند و پیش از آنکه هلندی‌ها در 1642 اسپانیایی‌ها را بیرون کنند، واژه‌نامه‌ای از زبان محلی فراهم آوردند. در 1697 مسافر چینی Yu Yonghe برای استخراج گوگرد به Beitou آمد؛ یادداشت‌های روزانهٔ او همچنان یکی از تیزترین تصویرهای اولیه از حوضه و روستاهایش است.

در دورهٔ حکومت چینگ، کشاورزان اهل فوجیان حوضه را پاکسازی کردند، زمین‌های روستاها را اجاره کردند یا تصرف کردند، و با خانواده‌های Ketagalan وصلت کردند. نام‌های خانوادگی چینی، زبان هوکین و پرستش در معابد عامیانه رواج یافت و آیین‌های روحانی کهن کمرنگ شد. هیئت مبلغان پروتستان پرزبیتری به رهبری George Leslie Mackay که از سال 1872 از Tamsui فعالیت می‌کرد، بعدها در میان اجتماعات دشتی شمال معتقدانی جذب کرد. تا دورهٔ ژاپن زبان‌ها تقریباً از میان رفته بودند و Basay عمدتاً در فهرست واژه‌هایی باقی ماند که از آخرین گویشورانش ثبت شد.

میراث بر نقشه نوشته شده است. Mengjia، کهن‌ترین محلهٔ تایپه، معمولاً به واژهٔ Ketagalan به معنای قایق نسبت داده می‌شود و Beitou به واژه‌ای که با جادوگری پیوند دارد. در سال 1996 شهر خیابان پهن جلوی ساختمان دفتر ریاست جمهوری را Ketagalan Boulevard نامید و نامی بومی را در مرکز تشریفاتی دولت گذاشت. پس از آن در سال 2002 مرکز فرهنگی Ketagalan در Beitou تأسیس شد. نوادگان این مردم به جنبش گسترده‌تر Pingpu برای شناسایی حقوقی وضعیت بومی پیوسته‌اند. همانندسازی فرهنگی Ketagalan را محو کرد، اما نابودشان نکرد.