اروتیک دامان‌ها

دامان‌ها یکی از کوچک‌ترین جوامع متمایز در چین هستند. آن‌ها یک روستای واحد با حداکثر چند صد نفر جمعیت در دره گیرونگ در جنوب تبت‌اند. آنچه آن‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کند تبار است، نه زبان یا دین. روایت رایج، ریشه آن‌ها را به نپال می‌رساند، به سربازان گورخا که پس از جنگ چینگ و گورخا در سال‌های 1788 تا 1792 در سوی تبتیِ مرز ماندند. بیش از دو قرن بعد، آن‌ها در تقریباً همه عادات روزمره‌شان تبتی هستند، اما هنوز نامی را با خود دارند که نشان می‌دهد از جای دیگری آمده‌اند.

گیرونگ از نظر معیارهای تبتی ارتفاع کمی دارد. این دره سرسبز و جنگلی به مرز نپال چسبیده و قرن‌ها یکی از راه‌های اصلی میان دره کاتماندو و فلات بود. این جغرافیا توضیح می‌دهد که چگونه یک تبار نپالی در اینجا ریشه دواند. طی نسل‌ها، دامان‌ها با خانواده‌های تبتی وصلت کردند و زبان تبتی جای نپالی را به‌عنوان زبان خانه گرفت. آن‌ها بودیسم تبتی را همان‌طور که روستاهای اطراف آن را دارند، پیروی می‌کنند و لباسی می‌پوشند که عمدتاً شبیه لباس همسایگانشان است.

تعلق رسمی بسیار دیرتر از تعلق واقعی آمد. در بیشتر تاریخ‌شان در تبت، دامان‌ها زمین خودشان را نداشتند و تا اوایل دهه 2000 عملاً بی‌تابعیت بودند: نه چین و نه نپال آن‌ها را شهروند به حساب می‌آوردند. بسیاری از خانواده‌ها از راه آهنگری امرار معاش می‌کردند و ابزار آهنی برای کشاورزان تبتی می‌ساختند و تعمیر می‌کردند، یا خود را به‌عنوان کارگر اجیر می‌کردند. آهنگری در جامعه سنتی تبت منزلت پایینی داشت، پس حرفه‌ای که آن‌ها را سیر می‌کرد، آن‌ها را نزدیک به پایین‌ترین رده نظم محلی نگه می‌داشت.

نقطه عطف در سال 2003 رخ داد، زمانی که چین به این جامعه شهروندی اعطا کرد. مسکن و زمین کشاورزی به دنبال آن آمد، همراه با اسناد و خدمات عمومی که با جایگاهی رسمی در فهرست‌های شهرستان همراه است. گیرونگ نیز پیرامون آن‌ها تغییر کرده است، چون گذرگاه مرزی‌اش به یک پیوند جاده‌ای اصلی با نپال بدل شده است. دامان‌ها هنوز جامعه‌ای کوچک و به‌هم‌پیوسته‌اند. تاریخ‌شان در یک دره جا می‌گیرد: جنگی که آن‌ها را آورد، مسیر تجاری که آن‌ها را نگه داشت و دولت مدرنی که سرانجام آن‌ها را به حساب آورد.