اروتیک چوانچینگ‌ها

چوانچینگ مردمی از غرب گوئیژو هستند که می‌گویند از چینی‌های هان نیستند. حدود هفتاد سال است که دولت ملی از افزودن ایشان به فهرست رسمی خود سر باز زده است. این بن‌بست روشن‌ترین راه برای فهمیدن این است که آنان کیستند. ایشان به گونه‌ای از زبان چینی سخن می‌گویند، در همان تپه‌های کارستی زندگی کشاورزی می‌کنند که همسایگانشان، و در خیابانی در ژیجین یا نایونگ کسی متوجهشان نمی‌شود. با این حال، نامی جدا و روایت خاص خود از منشأ خویش را طی نسل‌ها نگه داشته‌اند. این نام ساده است: تقریباً به معنای کسانی که جامه‌ی تیره می‌پوشند است، و واژه‌ی qing آبی‌سیاه نیل را در بر می‌گیرد. این نام از زمانی برمی‌آید که پوشاک نشان می‌داد آدمی به کدام جامعه تعلق دارد.

بیشتر چوانچینگ‌ها در اطراف بیجی و لیوپان‌شوی زندگی می‌کنند، منطقه‌ای از تپه‌های سنگ آهکی، مزارع کوچک و شهرک‌های معدن زغال‌سنگ. گفتارشان ماندارین جنوب‌غربی است، زبان چینی‌ای که در بخش بزرگی از جنوب‌غرب چین رایج است، هرچند بسیاری از چوانچینگ‌ها احساس می‌کنند شیوه‌ی محلی گفتارشان آن‌ها را متمایز می‌کند. دین عملی و نزدیک به زندگی روزمره است: گرامیداشت نیاکان، حفظ روابط خوب با ارواح محلی و پرستش خدایان وشیان بر محراب‌های خانوادگی. همه‌ی این‌ها در چارچوب دین عامه‌ی چینی جای می‌گیرد، اما تأکید ویژه‌ی خود را دارد.

مردمی میان دسته‌بندی‌ها

هنگامی که دولت در دهه‌ی 1950 جمعیت چین را به ملیت‌های شناخته‌شده دسته‌بندی کرد، چوانچینگ‌ها خواستند به‌عنوان یک ملیت شمرده شوند. بازرسان تصمیم گرفتند که آنان هان هستند، از مهاجرانی که قرن‌ها پیش رسیده و عادات محلی را پذیرفته بودند. بسیاری از چوانچینگ‌ها این حکم را نپذیرفتند. آنان به آداب، پوشاک و سنت‌های خانوادگی‌ای اشاره کردند که با هان‌های اطرافشان همخوانی نداشت، و برخی معتقدند ریشه‌هایشان به مردمان غیرهان کهن‌تر آن منطقه برمی‌گردد. نتیجه وضعیتی عجیب و معلق است. سرشماری آنان را گروهی طبقه‌بندی‌نشده خارج از 56 ملیت رسمی به شمار می‌آورد، با این حال کارت‌های شناسایی صادرشده در گوئیژو چوانچینگ را به‌عنوان قومیت ثبت کرده‌اند. بیش از نیم میلیون نفر در این شکاف زندگی می‌کنند.

لباس سنتی، یعنی جامه‌های بلند از پارچه‌ی نیل تیره با روسری پیچیده‌ای بر سر، امروز بیشتر بر زنان مسن و در جشن‌ها دیده می‌شود. چوانچینگ‌های جوان‌تر مانند هر کس دیگری در چین روستایی لباس می‌پوشند، و همان‌طور که در بخش بزرگی از روستاهای گوئیژو رایج است، بسیاری در شهرهای ساحلی دور از خانه کار می‌کنند. آنچه هویت را زنده نگه می‌دارد کمتر پوشاک است و بیشتر پافشاری: حافظه‌ی روستا و خانواده، و امتناع پایدار از اجازه دادن به یک تیم دسته‌بندی دولتی برای تعیین تکلیف این موضوع به جای آنان.