اروتیک مین‌یوئه‌ها

مینیوئه مردمی و پادشاهی باستانی در ساحل جنوب‌شرقی چین بودند، در منطقه‌ای که امروز استان فوجیان نامیده می‌شود. آنان از حدود اواخر سده چهارم پیش از میلاد تا سال 110 پیش از میلاد کوه‌ها و دهانه‌های رودخانه‌های این منطقه را در اختیار داشتند، تا آنکه امپراتوری هان سرزمینشان را فتح کرد، بخش بزرگی از جمعیت را به شمال کوچ داد و بقیه را گذاشت تا طی قرن‌ها در جنوب چینی‌زبان حل شوند. آنان به بایی‌یوئه تعلق داشتند، یعنی «صد یوئه»، برچسبی چینی و سست برای مردمان غیرچینی که از دلتای رود یانگ‌تسه تا شمال ویتنام زندگی می‌کردند. آنچه مینیوئه را در میان این گروه متمایز می‌کرد، داشتن دولتی مستقل بود. خاندان حاکم آنان ادعا می‌کرد از پادشاهان یوئه، قدرت ژجیانگ که به دست چو شکسته شد، نسب می‌برد و به نظر می‌رسد پناهندگان آن فروپاشی با ساکنان کهن‌تر حوضه رود مین درآمیختند.

جغرافیا بخش زیادی از این کار را انجام داد. فوجیان از درون با رشته‌کوه ووی جدا شده و رو به دریا دارد، پس مینیوئه هم‌زمان مردم قایق و مردم تپه بودند؛ دسترسی به آنان دشوار و نگه داشتنشان دشوارتر بود. تسین پادشاهشان وو جو را به رئیس محلی تنزل داد. او در جنگ‌های پس از آن از طرف پیروز حمایت کرد و در سال 202 پیش از میلاد، نخستین امپراتور هان عنوانش را بازگرداند. نود سال بعد، مینیوئه همچون قدرتی منطقه‌ای رفتار می‌کرد، نه همچون دست‌نشانده: در سال 138 پیش از میلاد به پادشاهی همسایه دونگ‌اُو و در سال 135 پیش از میلاد به نانیوئه حمله کرد و هر بار دربار هان مداخله کرد. یکی از پادشاهانشان به دست برادر خودش کشته شد تا تهاجمی را بخرد. آن برادر، زو یوشان، بعدها خود شورید و ارتش‌های امپراتور وو از راه خشکی و دریا آمدند تا پادشاهی را پایان دهند. تاریخ‌نگاران ادعا می‌کنند سرزمین تخلیه شد و مردمش میان یانگ‌تسه و هوای جابه‌جا شدند. مورخان در این باره تردید دارند: احتمالاً بسیاری در تپه‌ها ماندند.

زبانشان از میان رفته است. زبان آنان چینی نبود و پژوهشگران درباره ارتباط زبان‌های یوئه با زبان‌های تای، اتروآسیایی یا آسترونزیایی اختلاف نظر دارند؛ آنچه از هر گونه گفتار یوئه باقی مانده تنها چند واژه به صورت نوشته‌شده با خط چینی است. نویسندگان چینی مردمان یوئه را کسانی توصیف کردند که موهایشان را کوتاه می‌کردند، بدنشان را خالکوبی می‌کردند و مار را مقدس می‌شمردند، و نویسه «مین» شامل نشانه مار یا حشره است. ردپاهایی باقی مانده است: تابوت‌های قایق‌شکل که از خود پادشاهی کهن‌ترند در صخره‌های کوه‌های ووی قرار دارند، شهر سلطنتی دیوارکشیِ دوره هان در چنگ‌چون نزدیک ووی‌شان کاوش شده، و معبدهای مار هنوز در بخش‌هایی از شمال فوجیان زائران را جذب می‌کنند. زبان‌های مین که امروز در سراسر فوجیان و تایوان به آن‌ها سخن گفته می‌شود زبان‌های چینی‌اند، اما از متمایزترین شاخه‌های آن هستند و برخی زبان‌شناسان زیر آن‌ها لایه‌ای کهن‌تر را تشخیص می‌دهند.