اروتیک گولوک‌ها

اگر از تبتی‌های دیگر درباره Golok بپرسید، معمولاً نخست با شهرتشان آشنا می‌شوید: سوارکاران سرسخت، چانه‌زنان سخت‌گیر، و مردمی که از دستور نمی‌پذیرفتند. قرن‌ها، این گله‌داران یاک و گوسفند در بالادست رود زرد در عمل نه زیر فرمان Lhasa بودند و نه پکن. امور خود را از طریق کنفدراسیونی از قبایل اداره می‌کردند که رهبرانشان موروثی بودند. نام آنان اغلب به معنای سر برگشته به عقب توضیح داده می‌شود و همسایگان مدت‌ها از آن به‌عنوان واژه‌ای دیگر برای یاغی‌گری استفاده کرده‌اند.

سرزمین آنان مرغزارهای مرتفع و قله‌های برفی در جنوب شرقی چینگهای است که اکنون Golog Tibetan Autonomous Prefecture نام دارد و به بخش‌های همسایه سیچوان نیز امتداد می‌یابد. در مرکز آن Amnye Machen قرار دارد، رشته‌کوهی که به‌عنوان خانه Machen Pomra، خدایی که از منطقه پاسداری می‌کند، پرستش می‌شود. زائران تمام محیط آن را پیاده می‌پیمایند و جمعیتشان در سال اسب تبتی بیشتر می‌شود، سالی که گفته می‌شود برای این کوه به‌ویژه خجسته است. سرزمین Golok همچنین ادعای پیوند نزدیکی با Gesar پادشاه Ling را دارد، قهرمان جنگاور حماسه بزرگ تبتی. هنوز یکی از جاهایی است که خوانندگان حماسه را اجرا می‌کنند و برخی می‌گویند بیت‌ها در خواب به آنان رسیده است.

گولوک به گویشی کوچ‌نشین از زبان تبتی آمدو سخن می‌گویند. مانند دیگر گفتارهای آمدو، این گویش فاقد آهنگ است و خوشه‌های همخوانی را حفظ کرده که لهجه تبتی Lhasa مدت‌ها پیش آن‌ها را انداخته است، از این رو یک گله‌دار Golok و یک اهل Lhasa ممکن است در فهم یکدیگر دشواری واقعی داشته باشند. دین، بودایی تبتی است و مکتب Nyingma به‌ویژه نیرومند است. نصب پرچم‌های دعا بر گردنه‌ها، سوزاندن دود عرعر برای خدایان کوهستان محلی، و پرسیدن از لاما برای پیشگویی پیش از یک تصمیم بزرگ، همگی بخش‌های عادی زندگی‌اند. خصومت‌های میان تیره‌ها به‌طور سنتی با توافق بر پرداخت غرامت حل‌وفصل می‌شد و لاماها و رئیس‌ها شرایط آن را تعیین می‌کردند.

قرن بیستم بی‌رحمانه بود. قبایل Golok در دهه‌های 1930 و 1940 با نیروهای جنگ‌سالار هوی Ma Bufang جنگیدند. پس از برقراری حکومت کمونیستی در دهه 1950، مقاومت مسلحانه با تلفات سنگین پایان یافت و زعامت‌های قبیله‌ای قدیم از هم پاشید. از دهه 2000 به این سو، سیاست حفاظت از محیط زیست در سرچشمه سه رود بزرگ، بسیاری از خانواده‌های گله‌دار را از مرغزارها بیرون برده و به شهرک‌های استقراری تازه کشانده است. با این همه، چادرها هنوز در مراتع تابستانی برپا می‌شوند و هر اواخر بهار خانواده‌ها در سراسر دامنه‌ها پراکنده می‌شوند تا قارچ caterpillar fungus را بکنند؛ محصولی نقدی که اکنون بخش بزرگی از اقتصاد محلی بر دوش آن است.