اروتیک جومون‌ها

جومون‌ها گردآورندگان خوراک، شکارچیان و ماهی‌گیرانِ مجمع‌الجزایر ژاپن بودند، از حدود 14,000 پیش از میلاد تا آن‌که کشاورزان برنج‌کار از قاره‌ی آسیا در بیشتر جزیره‌ها در هزاره‌ی نخست پیش از میلاد گسترش یافتند. تبارشان امروز در آینوها و مردم اوکیناوا زنده است و، به میزان کمتر، در بیشتر ژاپنی‌ها. هیچ‌کس نمی‌داند خودشان را چه می‌نامیدند. این نام از سفال‌هایشان آمده است. در سال 1877 جانورشناس آمریکایی ادوارد مورس تپه‌ی صدفی Ōmori نزدیک توکیو را کاوش کرد و ظروف آن را نقش‌دار با طناب توصیف کرد، و ترجمه‌ی ژاپنی این عبارت، یعنی جومون، سرانجام نام کل آن دوره شد.

آن سفال‌ها از کهن‌ترین سفال‌های جهان‌اند، با قطعه‌هایی از شمال هونشو که به بیش از 15,000 سال پیش تاریخ‌گذاری شده‌اند. همچنین نشان می‌دهد چه چیزی جومون‌ها را متمایز می‌کرد: آنان غذا را در گِل می‌پختند و بدون اتکا به کشت غلات در روستاهای پایدار ساکن شدند. خانه‌های گودال‌مانندِ زیرزمینی ساختند، پشته‌های صدفی را در کرانه‌ها انباشتند، باغ‌های شاه‌بلوط را مدیریت کردند، لاک قرمز و یشم سبز را کار می‌کردند و سگ‌های خود را با احترام به خاک سپردند. در محل Sannai-Maruyama در Aomori، روستایی که بیش از هزار سال در آن زندگی شده بود، سازه‌ای بر شش ستون عظیم از چوب شاه‌بلوط برپا کرد و مردم هنوز درباره‌ی کاربرد آن بحث می‌کنند. بیشتر مردم در شرق و شمال زندگی می‌کردند، جایی که جنگل‌های آجیل و رودخانه‌های پُرماهی سخاوتمند بودند، و جمعیتشان با سرد شدن آب‌وهوا در دوره‌های بعدی به شدت کاهش یافت.

آنان نوشتاری بر جای نگذاشتند، پس زبان‌هایشان از میان رفته است. برخی پژوهشگران در پی ردپایی در زبان آینو یا در نام‌های قدیمی مکان‌ها هستند، اما چیزی قطعی نیست، و عموماً بر این باورند که زبان‌های ژاپنی بعدها همراه مهاجرانی از شبه‌جزیره‌ی کره به آنجا رسیدند. آنچه باور داشته‌اند باید از روی اشیا خوانده شود. پیکرک‌های گلی کوچکی به نام دوگو اغلب زنانه‌اند و غالباً به‌عمد شکسته پیدا می‌شوند. معمولاً آن‌ها را به باروری، شفا یا نوزایی پیوند می‌دهند. دایره‌های سنگی مانند آنچه در Ōyu در Akita است، به آیین و تدفین مشترک اشاره دارند. در دوره‌های متأخر و پایانی، بسیاری از جوانان بالغ، دندان‌های نیش یا پیشین سالم خود را کشیدند و برخی دندان‌های پیشین خود را به شکل شاخه‌ای دوشاخه سوهان کشیدند، ظاهراً برای نشان دادن بلوغ یا ازدواج.

جومون‌ها بیشتر در دیگران حل شدند تا آنکه ناپدید شوند. در کیوشو، شیکوکو و هونشو، تازه‌واردان یایوی با برنج آبی و فلز، آنان را جذب کردند. در هوکایدو، گردآوری خوراک و شکار قرن‌ها بیشتر ادامه یافت و در فرهنگ آینو جاری شد. ژنتیک همان داستان را می‌گوید: آینوها بیشترین سهم از تبار جومون را دارند، مردم اوکیناوا سهمی قابل‌توجه دارند و ژاپنی‌های سرزمین اصلی سهمی کمتر. هنرمند تارو اوکاموتو در اوایل دهه‌ی 1950 از سفال‌های جومون میانی با حاشیه‌ی شعله‌ور به‌عنوان هنر دفاع کرد، و از سال 2021 گروهی از محوطه‌های شمالی جومون در فهرست میراث جهانی UNESCO ثبت شده است.