اروتیک فوجویی‌ها

از فوجوی‌ها بپرسید چه چیزی آن‌ها را متمایز می‌کند و پاسخ نخست معمولاً شیوه‌ی سخن گفتنشان است. آن‌ها از قوم هان چینی‌اند که در پایین‌دست رود مین در شرق استان فوجیان زندگی می‌کنند، اما گفتارشان برای سخنگویان ماندارین و برای سخنگویان هوکین که چند ساعت آن‌سوتر در کرانه‌ی دریا زندگی می‌کنند، نامفهوم است. گویش فوجو به شاخه‌ی مین شرقی زبان‌های چینی تعلق دارد و زبان‌آموزان آن را به دشواری می‌توانند فراگیرند. آوای نخست هر هجا با صدای پیش از خود تغییر می‌کند و واکه‌ها همراه با لحن دگرگون می‌شوند، به‌طوری که واژه‌ای که به‌تنهایی گفته شود و همان واژه در جمله، می‌توانند دو واژه‌ی متفاوت به نظر برسند. مبلغان مسیحی در سده‌ی نوزدهم خط لاتینی‌شده‌ای برای آن ساختند به نام Bàng-uâ-cê و کتاب مقدس را با آن چاپ کردند. این شهر بیش از هزار سال مرکز منطقه‌ای بوده است. مدتی کوتاه پایتخت پادشاهی مین در سده‌ی دهم بود و مردم محلی هنوز آن را رونگ‌چنگ، یعنی شهر درخت انجیر هندی، می‌نامند که به نام درختانی است که فرمانداری از دوره‌ی سلسله‌ی سونگ کاشته بود. لین زه‌شو که توقیف افیون بریتانیایی او در آغاز جنگ نخست تریاک نقش داشت، از بومیان این شهر بود و معاهده‌ای که آن جنگ را پایان داد، فوجو را به بندر تجاری باز تبدیل کرد. چای به بیرون سرازیر شد و میسیونرهای متدیست آمریکایی وارد شدند. کلیساهای پروتستان بخشی پایدار از زندگی محلی شدند، در کنار تالارهای نیاکان، صومعه‌های بودایی و معابد خدایان منطقه‌ای مانند چن جینگ‌گو، بانوی لین‌شوی، حامی مادران و زایمان.

برخی آیین‌ها به‌ندرت از حوزه‌ی منطقه فراتر می‌روند. در بیست‌ونهمین روز از ماه قمری نخست، جشن آوجیو، خانواده‌ها فرنی شیرینی از برنج چسبناک، شکر قهوه‌ای، بادام‌زمینی و خرما می‌پزند و کاسه‌هایی از آن را برای والدین و بزرگ‌ترها می‌برند. آشپزی محلی به سمت ترش‌وشیرین گرایش دارد و به تفاله‌ی شراب برنجی قرمز علاقه‌ی ویژه‌ای نشان می‌دهد. این شهر به چین خورش گران‌قیمت موسوم به «بودا از دیوار می‌پرد» را داد و کوفته‌ماهی‌های آن هسته‌ای از گوشت خوک چاشنی‌دار را در خود پنهان دارند. مهاجرت به همان اندازه که شهر، فوجوی‌ها را شکل داده است. در سال 1901 واعظ متدیست وونگ نای سیونگ مهاجرانی را از روستاهای فوجو به سیبو در ساراواک برد، شهری رودخانه‌ای که هنوز با نام فوجوی نو خوانده می‌شود. موجی بسیار بزرگ‌تر از چانگله و ناحیه‌های همجوار آن در دهه‌ی 1980 و 1990 به نیویورک رسید. این موج خیابان‌های اطراف ایست برادوی را دگرگون کرد و رستوران‌های اداره‌شده توسط فوجوی‌ها را به شهرهای کوچک سراسر ایالات متحده گسترش داد. در دریا، جزایر ماتسو که در اختیار تایوان است، شکل ویژه‌ی خود از این گویش را حفظ کرده‌اند.