اروتیک کره‌ای‌های چین

کره‌ای‌های چینی نوادگان کره‌ای‌هایی هستند که از رودخانه‌های تومن و یالو به شمال شرق چین عبور کردند و در آنجا ماندگار شدند. پکن آنها را در میان 56 ملیت رسمی‌اش به نام چائوشیان‌زو به حساب می‌آورد. در میان خودشان و در کره‌ی جنوبی این واژه جوسون‌جوک است و در جنوب مرز همیشه با مهربانی به کار نمی‌رود. آنها با گذرنامه چینی‌اند و با زبان، سفره و خاطره‌ی خانوادگی کره‌ای، و یک سده و نیم است که از آنها می‌پرسند واقعاً کدام‌یک هستند.

بیشتر خانواده‌ها از دهه‌ی 1860 به بعد آمدند، زمانی که قحطی در استان‌های شمالی کره کشاورزان را به آن‌سوی مرزی کشاند که هم دربار جوسون و هم دودمان چینگ کوشیده بودند بسته نگهش دارند. الحاق کره به دست ژاپن در سال 1910 شمار بیشتری را روانه کرد. برخی گریختند و برخی زیر طرح‌های استعماری اسکان یافتند، و کشت برنج آبی را به منطقه‌ای مرزی بردند که تا آن زمان برنج اندکی در آن کشت می‌شد. منطقه‌ای که کره‌ای‌ها جاندو می‌نامیدند به کانون سازماندهی ضدژاپنی بدل شد و یون دونگ‌جو، شاعر، در روستایی نزدیک لونگ‌جینگ بزرگ شد. بسیاری از کره‌ای‌ها در جنگ داخلی در صفوف کمونیست‌ها جنگیدند. در سال 1952 دولت نوپا به آنان منطقه‌ای خودمختار با مرکزیت یانجی داد که بعدها به بخش خودمختار کره‌ای یانبیان تبدیل شد. انقلاب فرهنگی در اینجا خشن بود و زندگی فرهنگی کره‌ای به‌عنوان ناسیونالیسم محلی محکوم شد.

زبان کره‌ای است، با گویش‌هایی که بیشتر یادآور استان‌های شمالی‌اند که خانواده‌ها از آنجا کوچ کرده بودند، و تا چند دهه معیار نوشتاری‌اش از پیونگ‌یانگ پیروی می‌کرد. پس از برقراری روابط چین و کره‌ی جنوبی در سال 1992 این وضع تغییر کرد. صدها هزار نفر برای کار در ساختمان‌سازی، رستوران‌ها و مراقبت از سالمندان به جنوب رفتند. واژگان و لهجه‌ی سئول همراه آنها به خانه بازگشت، به همراه پولی که در یانجی برج‌های آپارتمانی بالا برد، در حالی که روستاها خالی می‌شدند. کره‌ای‌ها امروز بسیار کمتر از نیمی از جمعیت یانبیان‌اند و زبان ماندارین در مدارس پیوسته جای بیشتری گرفته است. در سئول محله‌هایی مانند دریم‌دونگ بر پایه‌ی بقالی‌های جوسون‌جوک و کبابی‌های سیخ گوشت بره می‌چرخند که یانگ‌کوچی را به غذای اصلی کره‌ی جنوبی بدل کردند.

دین در زندگی بیشتر مردم حضوری کم‌رنگ دارد، همان‌گونه که در سراسر چین چنین است. آیین‌های بزرگداشت نیاکان در سال نو قمری و چوسوک همچنان برپاست، و کلیساهای پروتستان حضور آشکاری دارند که مبلغان کره‌ی جنوبی آن را تقویت کرده‌اند. این جامعه در جشن‌ها بهتر از هر جای دیگر خودش را نشان می‌دهد: ضیافت جشن 60 سالگی، عروسی‌ها با هانبوک، و جشن‌های محلی با تاب‌ها، الاکلنگ‌ها و رقص کشاورزان. چین این رقص را در سال 2009 در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت کرد و این کار در سئول ناخرسندی آشکاری به بار آورد.