اروتیک سائکی‌ها

ساییکی‌ها مردمی از ژاپن باستان بودند، اسیرانی از شرق که دربار یاماتو آنان را در استان‌های غربی اسکان داد، احتمالاً حدود قرن پنجم و ششم، و تا دوره نارا در جمعیت عمومی ژاپنی‌ها حل شده بودند و تنها یک نام خانوادگی، چند نام مکان و یک داستان منشأ عجیب از خود به جا گذاشتند. این داستان در Nihon Shoki آمده است که آن را به دوران افسانه‌ای امپراتور کیکو نسبت می‌دهد. اسیران امیشی که در لشکرکشی‌های شرقی منسوب به یاماتو تاکرو گرفته شدند، به معبد ایسه تقدیم شدند، و چون شبانه‌روز چنان پرسروصدا بودند که کاهنه آنان را به دربار فرستاد. آنان را به دامنه کوه میمورو بردند، درختان کوه مقدس را بریدند و روستاییان را به وحشت انداختند. سرانجام امپراتور دستور داد که آنان را به کلی از استان‌های اصلی بیرون برانند و ایشان ساییکی‌به هاریما، سانوکی، ایو، آکی و آوا شدند.

هر آنچه واقعاً رخ داد، این روایت بیشتر شبیه توضیح دربار درباره سیاست تبعید پس از وقوع آن است. با این همه، نشان می‌دهد ساییکی‌ها چگونه دیده می‌شدند: بیگانگانی از شمال‌شرق فتح‌نشده، که با سرپیچی از رفتار مورد انتظار تعریف می‌شدند. حتی نام هم بار همین اتهام را دارد. ریشه‌شناسی‌های نخستین آن را به واژه‌هایی پیوند می‌دهند که به معنای سروصدا کردن یا بستن راه‌اند، یعنی مردمی که فرمان‌های فرمانروا را مختل می‌کنند. Hitachi Fudoki همین واژه را به همین شیوه به کار می‌برد و از «ساییکی‌های کوهستان و ساییکی‌های دشت» یاد می‌کند، به عنوان بومیانی که در گودال‌ها زندگی می‌کردند و در شرق ژاپن در برابر تازه‌واردان مقاومت کردند. زبانی که سخن می‌گفتند ثبت نشده است. اگر امیشی بودند، شاید زبانی مرتبط با آینو یا شکلی متفاوت از ژاپنی بوده باشد؛ پرسش همچنان باز است.

دربار آن شهرت را به یک شغل تبدیل کرد. ساییکی‌به به‌عنوان گروه خدمتگزار موروثی سازمان یافتند که در سطح محلی خانواده‌هایی با عنوان ساییکی نو آتای بر آنان نظارت داشتند و در مرکز، ساییکی نو موراجی، شاخه‌ای از طایفه نظامی اوتومو. در کنار اوتومو، دروازه‌های کاخ را نگهبانی می‌کردند که یکی از آنها مدت‌ها نام ساییکی را حمل می‌کرد. با گذشت زمان، نگهبانان از مردمی که پاسداری می‌کردند قابل تشخیص نبودند، و وقتی اصلاحات قرن هفتم نظام گروه‌های خدمتگزار را برچید، ساییکی‌ها بیشتر به صورت یک نام باقی ماندند.

این نام ماندگار است. راهب کوکای، بنیان‌گذار بودیسم شینگون، در سال 774 در خانواده ساییکی سانوکی به دنیا آمد. ساییکی نو ایماامیشی، که نام شخصی‌اش واژه امیشی را دارد، در قرن هشتم بر ساخت تودایجی نظارت داشت. خانواده‌ای از ساییکی‌ها قرن‌ها به‌عنوان کاهنان موروثی زیارتگاه ایتسوکوشیما خدمت کردند، که به گفته سنت‌ها یکی از ساییکی‌ها آن را در سال 593 بنا نهاد، و منطقه کهن ساییکی در آکی امروز به‌صورت محله‌ای از شهر هیروشیمای مدرن زنده است.