اروتیک مائونان‌ها

ماونان‌ها یکی از کوچک‌ترین ملیت‌های پنجاه‌وشش‌گانه‌ی به‌رسمیت‌شناخته‌شده‌ی چین‌اند، حدود صد هزار نفر که در شمار اندکی از بخش‌ها در هوانجیانگ، در تپه‌های سنگ‌آهکی شمال گوانگشی، متمرکزند. این سرزمین کارست است: قله‌های تیز خاکستری، خاک نازک در فاصله‌های میان آن‌ها، و آبی که درست وقتی بیشتر از همه به آن نیاز است زیر زمین ناپدید می‌شود. سرزمین سنتی آن‌ها آن‌قدر فشرده است که بتوان نامش را برد: سه بخش مجاور به نام‌های شانگنان، جونگنان و شیانان، یعنی «نان» بالایی، میانی و پایینی، و ماونانی که بپرسند خانواده‌اش اهل کجاست، اغلب به‌جای نام استان یکی از این نام‌ها را می‌گوید. کشاورزی در این زمین پاداش پایداری می‌دهد و ماونان‌ها از آن دو تخصص ساخته‌اند. یکی سنگ است. سنگ آهک محلی را استخراج و برش می‌دهند و به چارچوب درب، آب‌انبار، ناودان زهکشی، سنگ قبر و نرده‌های خانه‌های چوبی‌ستون‌دارشان تبدیل می‌کنند، و سنگ‌تراشان ماونان فراتر از روستاهای ماونان به کار گرفته می‌شدند. دیگری گاو است: گاوهای گوشتی پرواری‌شده در فضای بسته که در هوانجیانگ پرورش می‌یابند، برندی منطقه‌ای هستند و با علوفه‌ی بریده‌شده در آغل‌هایی زیر خانه چاق می‌شوند، نه این‌که در دامنه‌ی باز تپه‌ها چرا کنند.

زبان آن‌ها به شاخه‌ی کام-سوی از خانواده‌ی کرا-دای تعلق دارد که آن را کنار زبان سوی و مولام قرار می‌دهد و از زبان‌های جوانگ و تای فاصله‌ی بیشتری دارد و باز هم دورتر از چینی‌ای است که تقریباً هر ماونانی نیز به آن سخن می‌گوید. هرگز خط ویژه‌ی خود را نداشته است، بنابراین متون آیینی با نویسه‌های چینی نوشته می‌شوند. دین بر پایه‌ی نیاکان و فهرست پرشمار خدایان محلی می‌چرخد که مهم‌ترین آن‌ها سانجی گونگ است که آوردن پرورش گاو به منطقه به او نسبت داده می‌شود، و بسیاری از آموزه‌های تائوییسم را جذب کرده بی‌آنکه تائویی شود. برجسته‌ترین بازمانده‌ی آن فیتائو است، آیین سپاسگزاری که خانواده پس از سلامت تولد کودک برگزار می‌کند. این آیین یک روز یا بیشتر ادامه می‌یابد و بازیگرانی با ماسک آن را با گروه ثابتی از شخصیت‌های چوبی حکاکی‌شده اجرا می‌کنند، که بخشی آیین و بخشی تئاتر است. نقطه‌ی ثابت دیگر سال فن لونگ است، یعنی تقسیم اژدهاها، که در اوایل تابستان برگزار می‌شود. در این روز خانواده‌ها برنج چسبناک رنگ‌شده را بخار می‌کنند و به مزارع می‌برند. یک شیء دیگر ماونان نیز شایسته‌ی شناخت است: هواژومائو، کلاه بامبویی که چنان محکم بافته می‌شود که باران را از خود دور کند، و در تاج آن نقشی هندسی بافته شده است، و از نظر تاریخی مردی آن را به زنی که قصد ازدواج با او را داشت می‌بخشید. امروز بسیار کمی از مردم هنوز قادر به ساختن آن هستند. دولت در سال ۱۹۸۶ شکل نوشتاری نام این گروه را تغییر داد و نویسه‌ای را که به معنای «سختی» است با نویسه‌ای به معنای «جنوب» جایگزین کرد، و در همان دهه شهرستان خودمختار هوانجیانگ را ایجاد کرد.