اروتیک مونگورها

مونگورها که در چین رسماً قوم تو نامیده می‌شوند، گروهی مغولی‌زبان در مناطق مرزی چینگهای و گانسو در لبه شمال‌شرقی فلات تبت هستند و شمارشان حدود دویست و نود هزار نفر است. بیشترشان در مناطق هوژو، مین‌هه و داتونگ در چینگهای و بخش‌هایی از گانسو متمرکزند. زبانشان که به دو گونه مونگغول و مانگغوئر تقسیم می‌شود، به خانواده زبان‌های مغولی تعلق دارد و تأثیر زیادی از زبان‌های تبتی و چینی پذیرفته است. بیشتر مونگورها دوزبانه یا سه‌زبانه‌اند و زبان چینی به‌طور گسترده به کار می‌رود.

جامعه و معیشت

مونگورها بیشتر کشاورزان یکجانشین دره‌های فلات‌اند و جو، گندم، سیب‌زمینی و کلزا می‌کارند و دام پرورش می‌دهند؛ اقتصادی مختلط که حاصل قرن‌ها تماس میان جمعیت‌های مغول، تبتی و هان است. برخی مونگورها تبار خود را به پادگان‌های مغول و حاکمان محلی دوره‌های یوان و مینگ می‌رسانند و جوامعشان از نظر تاریخی زیر فرمان رؤسای بومی موروثی موسوم به توسی سازمان یافته بودند، هرچند منشأ دقیق آنان همچنان محل بحث است. بودیسم تبتی مکتب گلوگ در زندگی دینی آنان جایگاه محوری دارد، با صومعه‌ها، راهبان و زیارت‌های مهم، و در کنار آن دین عامیانه، خدایان کوه و خانه، و متخصصان آیین‌های شامانی. جشن برداشت محصول نادون که با رقص و نمایش نقاب‌دار همراه است، از سنت‌های مشهور مونگورهاست.

ظاهر و آرایه

مونگورها نمود ظاهری شمال آسیایی فلات شرقی را نشان می‌دهند، با موهای مشکی و صاف، چشمان تیره و صورت‌های پهن، و اندامی متوسط که آفتاب ارتفاعات بلند آن را فرسوده کرده است. زنان مونگور به لباس‌های رنگارنگ و درخشان شهرت دارند، به‌ویژه آستین‌ها و پانل‌های آستین که با نوارهای رنگین‌کمانی از قرمز، زرد، سبز، آبی، سفید و سیاه دوخته شده‌اند، و این لباس‌ها با جامه‌های گلدوزی‌شده، پیشبند، سربندهای تزئین‌شده و جواهرات نقره و مرجان پوشیده می‌شوند. گلدوزی قوم تو به‌طور گسترده تحسین می‌شود و جزئیات سربند و مدل موی زن به‌طور سنتی نشان‌دهنده ناحیه زادگاه و وضعیت تأهل او بود. مردان ردا، کمربند، چکمه و کلاه‌های نمدی یا خزی می‌پوشند؛ لباس‌های مدرن در زندگی روزمره رایج است.