اروتیک تئوچوها

تیوچیوها مردمی از تبار هان چینی‌اند که در دشت چائوشان در شرق گوانگ‌دونگ زندگی می‌کنند، سرزمین مسطح و رسوبی که رودخانه‌ی هان در آن گسترده می‌شود و به دریای چین جنوبی می‌رسد. آن‌ها در استانی کانتونی‌زبان زندگی می‌کنند اما به کانتونی سخن نمی‌گویند. زبانشان به شاخه‌ی مین جنوبی تعلق دارد، شاخه‌ای که از فوجیان در امتداد ساحل پایین می‌آید، و به هوکین که چند صد مایل دورتر گفته می‌شود نزدیک‌تر است تا به کانتونی گوانگ‌جو که یک صبح رانندگی به سمت غرب با آن فاصله دارد. این بازمانده‌ی مهاجرتی آهسته به سمت جنوب در قرون وسطا است که هرگز در محیط اطرافش حل نشد. تیوچیویی زبانی محافظه‌کار است که واژگان و تمایزهای آوایی‌ای را نگه داشته که چینی‌های شمالی قرن‌ها پیش از دست داده‌اند، و تغییر آهنگ واژه‌ها در آن چنان گسترده است که آهنگی که واژه به‌تنهایی دارد معمولاً همان آهنگی نیست که در جمله شنیده می‌شود. گویندگان یکدیگر را kaki nang می‌خوانند، یعنی مردم خودمان، و این عبارت کارکردی واقعی دارد: درها را می‌گشاید و صف‌ها را فشرده می‌کند. خود رودخانه نام یک بیگانه را دارد. در سال 819 هان یو، مقام دولتی دودمان تانگ، به چائوجو تبعید شد، کمتر از یک سال در آنجا خدمت کرد و پس از آن با نام‌گذاری دوباره‌ی رودخانه‌ی منطقه و یکی از کوه‌هایش به افتخار او گرامی داشته شد، که چیزی درباره‌ی شیوه‌ی برخورد چائوشان با حیثیت و اعتبار می‌گوید.

در سال 1860 شهر شانتو، که در رومانیزاسیون قدیمی Swatow نوشته می‌شد، به‌موجب یک معاهده به‌عنوان بندر گشوده شد و چائوشان به یکی از بزرگ‌ترین درگاه‌های مهاجرت در ساحل چین بدل گشت. جنک‌های بادبانی با دماغه‌ی سرخ از نسل‌ها پیش برنج و مسافران را به سیام می‌بردند. پس از 1860 این جریان به سیلی عظیم بدل شد. تیوچیوها امروز بزرگ‌ترین گروه چینی‌تبار در تایلند، گروه غالب میان چینی‌های کامبوج و دومین گروه بزرگ در سنگاپور هستند و در ویتنام، مالزی، هنگ‌کنگ و منطقه‌ی سیزدهم پاریس حضوری پایدار دارند؛ منطقه‌ای که در اواخر دهه‌ی 1970 پناهندگان تیوچیو از هندوچین را پذیرفت. زندگی آیینی در وطن در تمام این دوران پررونق ماند. خانواده‌ها تقویمی عملی از نذورات برای خدایان حامی محلی نگه می‌دارند که در رأس آن‌ها پادشاهان سه کوه قرار دارند، آیینی که دیاسپورا آن را دست‌نخورده با خود به خارج برد. چای برای آن‌ها یک روال است نه یک نوشیدنی: یک قوری گلی کوچک، اولانگ برشته‌شده از کوه ققنوس، و سه فنجان که به ترتیبی ثابت دست‌به‌دست می‌شوند، و این کار در طول روز تکرار می‌شود. در سال نو قمری، روستاهای اطراف پونینگ و چائویانگ گروه‌های yingge را روانه می‌کنند، ده‌ها مرد با صورت‌های رنگ‌شده که با چوب‌دستی‌های کوتاه در آرایش‌های منظم طبل می‌زنند و نقش قهرمانان راهزن رمانی از قرن چهاردهم را بازی می‌کنند. آشپزی ساحلی و خویشتن‌دار است: آش برنج با غذاهای کوچک و شور، غاز آهسته‌پز، خرچنگ خام نمک‌سودشده در آب‌نمک، و تمایلی سرسختانه به اینکه هر ماده‌ی اولیه طعم خودش را بدهد.