اروتیک جارودها

جاروودها مغول‌هایی هستند که نامشان نشانی هم هست. از دوران سلسله چینگ این واژه هم نام یک قوم است و هم نام بخشی از سرزمین در شرق مغولستان درونی، جایی که دامنه‌های جنوبی خینگان بزرگ به سوی دشت‌های شنی هورکین سرازیر می‌شوند. بر نقشه‌های امروز، این منطقه پرچم جارود است که بخشی از شهر تونگ‌لیائو در شمال چین است. مغول‌های آنجا هنوز خود را جاروود می‌نامند، همان‌گونه که همسایگانشان خود را خورچین یا باارین می‌نامند: نامی قبیله‌ای که در نقش زادگاه، لهجه و مجموعه‌ای از داستان‌های خانوادگی به کار می‌رود.

این دودمان به خالخا می‌رسد، یکی از بخش‌های بزرگ مغولان شرقی. در سده شانزدهم خالخا دو شاخه شد. شاخه شمالی آن ورای صحرای گوبی ماند و هسته آنچه امروز مغولستان نامیده می‌شود گشت. شاخه جنوبی، یعنی خالخای درونی پنجگانه، به سوی مرز مینگ در سرزمین رود لیائو پیش راند. جاروودها یکی از آن پنج بودند، در کنار باارین، خونگیراد، بایود و اوجیید، و خاندان حاکمشان نسب خود را از طریق پسرش آلچو بولود به دایان خان می‌رساند. در آغاز سده هفدهم، آنان میان مینگ، لیگدان خان حاکم چاهار و مانچوهای در حال خیزش فشرده شدند. هنگامی که نیروهای نوروهاچی در سال 1619 تیه‌لینگ را گرفتند، یکی از سران جاروود اسیر شد و در کمتر از یک نسل، جاروودها زیر فرمانروایی مانچو درآمدند. چینگ‌ها آنان را در درون عصبه جو اودا به دو پرچم چپ و راست بخش کردند، و مرزهای این پرچم‌ها هویت جاروودها را مدت‌ها پس از فروپاشی سلسله شکل داد.

بسیاری از خانوارهای جاروود هنوز در خانه به مغولی سخن می‌گویند. لهجه محلی‌شان از زبان مغولی درونی با خط سنتی عمودی نوشته می‌شود، نه با خط سیریلیک که در آن سوی مرز به کار می‌رود. در شهرها زبان ماندارین غالب است و بیشتر جوانان بی‌آنکه فکر کنند میان این دو جابه‌جا می‌شوند. بودیسم تبتی مکتب گلوگ تحت حمایت چینگ در سراسر پرچم پخش شد. این دیرها نیز، همچون دیرهای سراسر مغولستان درونی، در سده بیستم آسیب سختی دیدند و تنها برخی از آنها بازسازی شده‌اند. عادت‌های کهن هرگز از میان نرفتند. در تابستان، خانواده‌ها به تپه‌ها و توده‌های سنگی اوو بالا می‌روند تا شیر، مشروب و روسری‌های ابریشمی آبی بگذارند، و این گردهمایی‌ها اغلب با کشتی، مسابقه اسب‌دوانی و تیراندازی با کمان پایان می‌یابد. دامداری در تپه‌ها ادامه دارد، در حالی که جنوب هموارتر از دیرباز دامداری را با کشاورزی ترکیب کرده است. محدودیت‌های چرا در دهه‌های اخیر خانواده‌های بیشتری را به سوی زندگی شهری سوق داده است.