اروتیک قاوقاوت‌ها

قاوقاوت‌ها مردمی بومی و کوچک در Su-ao بودند، شهر بندری‌ای در ساحل شمال‌شرقی تایوان، که تا آغاز سده 20 در همسایگان خود، کاوالان‌ها، جذب شده بودند. هر تبار قاوقاوتی که باقی مانده از میان خانواده‌های کاوالان می‌گذرد، و این نام بیشتر در مردم‌نگاری و در مطالعه زبان‌های فورموسی تایوان زنده مانده است.

گفتار و موقعیت آنان ایشان را متمایز می‌کرد. کاوالان‌ها دشت وسیع Lanyang در Yilan در شمال را در اختیار داشتند، اما قاوقاوت‌ها به شکلی از زبان Basay سخن می‌گفتند. بیشتر گویشوران باسای بسیار دورتر در امتداد ساحل زندگی می‌کردند، حوالی آنچه امروز Keelung و Taipei نامیده می‌شود. باسای و کاوالان خویشاوندان نزدیکی‌اند، هر دو در شاخه کاوالانی خانواده زبان‌های Austronesian، اما زبان‌هایی جدا بودند. جامعه‌ای باسای‌زبان در لبه جنوبی قلمرو کاوالان نشان می‌دهد ساحلی را که در آن گروه‌های کوچک از راه دریا جابه‌جا و ساکن می‌شدند. Su-ao جایی است که دشت به پایان می‌رسد. در جنوب شهر، کوه‌ها مستقیم به اقیانوس آرام می‌ریزند و خلیج پناه‌گرفته شهر بندری طبیعی می‌سازد.

قاوقاوت‌ها به‌عنوان مردمی نام‌دار در سده‌ای سخت برای جوامع بومی Yilan ناپدید شدند. مهاجران هان چینی از دهه 1790s به دشت راه یافتند و دربار Qing در سال 1812 این منطقه را تحت حاکمیت رسمی درآورد. در دهه‌های بعد بسیاری از کاوالان به سوی جنوب و به ساحل Hualien رفتند. پس از آنکه ژاپن در 1895 تایوان را گرفت، انسان‌شناس Inō Kanori جزیره را پیمود تا بومیان آن را فهرست کند. او گزارش داد که قاوقاوت‌ها پیش‌تر به دست کاوالان جذب شده بودند.

پس از آن، سند خاموش می‌شود. درباره دین، پوشاک، خویشاوندی و زندگی روستایی قاوقاوت‌ها اندک ثبت شده است. پر کردن این خلأها با جزئیاتی وام‌گرفته از کاوالان یا باسای شمالی حدس‌زدنی بود که به‌عنوان تاریخ عرضه شود. دولت تایوان قاوقاوت‌ها را از میان 16 مردم بومی رسمی‌شناخته‌شده خود به شمار نمی‌آورد، و خود کاوالان تنها در سال 2002 به رسمیت شناخته شدند. قاوقاوت‌ها یادآور این‌اند که جزیره روزگاری بیش از آنچه هر فهرست امروزی نشان می‌دهد مردمان بومی داشت. برخی از آنان گروه‌های کوچکی بودند که چیزی بیش از یک نام و تکه‌ای از یک زبان بر جای نگذاشتند.