اروتیک کوماسوها

کوماسو مردمی از جنوب کیوشو بودند، در دورافتاده‌ترین نقطهٔ جنوب غربی مجمع‌الجزایر ژاپن، که کوهپایه‌های آتشفشانی و حوضه‌های رودخانه‌ای آنچه امروز استان‌های کوماموتو، میازاکی و کاگوشیما نامیده می‌شود را در اختیار داشتند تا آنکه دربار یاماتو این منطقه را به خود پیوست؛ تا سدهٔ پنجم، وقایع‌نامه‌ها دیگر از آنان نام نمی‌برند، و جمعیت امروزی جنوب کیوشو همان چیزی است که از آنان باقی مانده است. تقریباً همه‌چیزی که درباره‌شان گفته شده را پیروزمندان گفته‌اند. کوجیکی و نیهون شوکی که به ترتیب در سال‌های 712 و 720 تکمیل شدند، رویدادهایی را توصیف می‌کنند که قرن‌ها پیش‌تر رخ داده، و این توصیف‌ها را برای دربار نوشته‌اند که می‌خواست روایتی روشن از چگونگی تسخیر جنوب داشته باشد. حتی این نام نیز ممکن است ساختهٔ دربار باشد: کوما و سو دو ناحیه بودند که هر دو هنوز بر نقشه باقی‌اند، به صورت رود کوما در کوماموتو و شهر سو در کاگوشیما، و این نشان می‌دهد آنچه وقایع‌نامه‌ها به‌عنوان یک ملت خصم در نظر می‌گیرند، کوتاه‌نوشتی برای چند جامعه بوده که منظره‌ای مشترک و مقاومتی مشترک داشته‌اند، نه یک هویت واحد. هیچ واژه‌ای از زبان کوماسو باقی نمانده و گفتارشان بازسازی‌پذیر نیست، و این نظریهٔ کهن که آنان جمعیتی بازمانده از آینوها بوده‌اند، دوام نیاورده است. باستان‌شناسی ساده‌تر از وقایع‌نامه‌هاست: جنوب کیوشو مردگان خود را در حجره‌هایی دفن می‌کرد که به‌صورت افقی در خاک خاکستری کنده می‌شدند، رسمی که سازندگان تپه‌های گورستانی در شمال با آن شریک نبودند.

وقایع‌نامه‌ها بارها به آنان بازمی‌گردند، و این خود معیاری است از مدت مقاومت جنوب. گفته می‌شود امپراتور کیکو شخصاً به آنجا لشکرکشی کرد. پسرش در حالی که هنوز کودک بود رفت، لباس زنانه پوشید و موهایش را باز گذاشت تا به ضیافتی راه یابد که برادران کوماسو برای تالار تازه‌ای برپا کرده بودند، برادر بزرگ‌تر را کشت و سپس برادر کوچک‌تر را دنبال کرد. در کوجیکی، برادر کوچک‌تر که زیر شمشیر اسیر است، نام کودک را می‌پرسد و سپس نامی به او می‌دهد: تاکرو، یعنی دلیر. نام‌آورترین قهرمان افسانه‌ای ژاپن لقبی دارد که از مردی گرفته که همان لحظه او را خنجر زده بود، و این چیزی عجیب است که یک وقایع‌نامهٔ فاتحانه نگه دارد، و بخشی از دلیلی است که کوماسو هنوز در تخیل ژاپنی جای دارند. امپراتور چوآی بعدها در جریان لشکرکشی در کیوشو درگذشت و کار ناتمام ماند. از اواخر سدهٔ هفتم، اسناد همین سرزمین به جای آنان نام هایاتو را می‌آورند که در آخرین شورش در سال 720 برخاستند و شکست خوردند. بیشتر مورخان این دو نام را یک مردم در دو تاریخ متفاوت می‌دانند. آنچه باقی مانده محلی است: نام مکان‌ها، غاری نزدیک کیریشیما که به بازدیدکنندگان به‌عنوان پناهگاه کوماسو نشان داده می‌شود، و احساسی ماندگار در جنوب کیوشو که خود را بخشی از ژاپن می‌داند که دیرتر و با اکراه به آن پیوسته است.