اروتیک کوفون‌ها

مردم Kofun از حدود اواسط قرن سوم تا اواخر قرن ششم میلادی در سراسر مجمع‌الجزایر ژاپن زندگی می‌کردند و بیشتر ژاپنی‌های امروزی از نسل ایشان‌اند. این نام امروزی است و از واژه kofun گرفته شده که به تپه‌های خاکی تدفینی گفته می‌شود و این دوره را با آن‌ها می‌شناسند، در حالی که وقایع‌نگاران چینی آن زمان ساکنان جزایر را به سادگی Wa می‌نامیدند. آنچه این دوره را از دوره Yayoi پیش از خود متمایز می‌کند، شیوه‌ای تازه برای رتبه‌بندی مردگان است. نخبگان محلی برای رهبران خود تپه‌های عظیمی به شکل سوراخ کلید برپا می‌کردند و اندازه گور با گستره نفوذ فرد مدفون در آن متناسب بود. Daisen Kofun در Sakai که بنابر سنت به امپراتور Nintoku نسبت داده می‌شود، نزدیک به نیم کیلومتر طول دارد. هزاران تپه هنوز میان مزارع برنج و حومه‌های شهری قرار دارند و بزرگ‌ترین تپه‌های امپراتوری زیر نظارت آژانس خانواده امپراتوری‌اند و برای بیشتر کاوش‌ها بسته‌اند.

تپه‌ها ظهور دولت Yamato را نشان می‌دهند، ائتلافی با مرکزیت در حوضه Nara و دشت Osaka. پادشاهان بزرگ آن، یعنی ōkimi، فرمانروایان منطقه‌ای را در نظم رتبه‌بندی‌شده‌ای از تبارها و القاب موروثی گرد آوردند. این جزایر هرگز از سرزمین اصلی جدا نبودند. آهن، اسب، کوره‌های سفال سنگی، بافندگی و مهارت‌های نوین نوشتن از راه تنگه از پادشاهی‌های کره آمد و عمدتاً متخصصان مهاجری آن را آوردند که با نام toraijin به یاد آورده می‌شوند. در قرن پنجم، پنج پادشاه Wa فرستادگانی به یکی از دربارهای جنوب چین فرستادند و القاب طلب کردند، و شمشیری کتیبه‌دار از تپه Inariyama در Saitama نام پادشاهی بزرگ را ثبت می‌کند که صاحب شمشیر ادعا داشت در اداره سرزمینش یاری می‌دهد. یک مطالعه ژنومی در سال 2021 بر بقایای دوره Kofun، مؤلفه‌ای از تبار شرق آسیایی را یافت که در نمونه‌های پیشین Jōmon و Yayoi وجود نداشت. همچنین نشان داد که مردم این دوره از همان زمان از نظر ژنتیکی به ژاپنی‌های امروز نزدیک بودند.

زبان آنان شکلی کهن از زبان‌های ژاپنی (Japonic) بود که نیای ژاپنی کهن است و در قرن هشتم به نوشتار درآمد، اما تقریباً هیچ متن نوشته‌شده‌ای به آن زبان بر جای نگذاشتند. کتیبه‌های اندک باقی‌مانده از نویسه‌های چینی استفاده می‌کنند و گاهی از آن‌ها برای آوانگاری نام‌های بومی بهره می‌گیرند. دین نام واحدی نداشت. جوامع نیاکان و kami محلی را گرامی می‌داشتند، افراد صاحب قدرت را با آینه‌های برنزی، شمشیرهای آهنی و جواهرات magatama به شکل ویرگول به خاک می‌سپردند و تپه‌های بزرگ را با haniwa احاطه می‌کردند، یعنی پیکره‌های گلی توخالی از خانه‌ها، اسب‌ها، جنگجویان و خدمتگزاران زیارتگاه. آینه، شمشیر و جواهر امروز هم نشان‌های امپراتوری‌اند. بودیسم در قرن ششم از پادشاهی Baekje کره وارد شد. با آغاز صرف ثروت نخبگان برای معابد به جای مقبره‌ها، عصر تپه‌های بزرگ به پایان رسید.