اروتیک قایق‌نشینان فوجو

برای قرن‌ها، مردم قایق‌نشین فوجو کمتر به‌خاطر محل زادگاهشان و بیشتر به‌خاطر محل زندگی‌شان از دیگران جدا بودند: روی آب و دور از ساحل. خانواده‌های کامل روی قایق‌های کوچک سامپان که در امتداد بخش پایین رود مین و سواحل اطراف فوجو در استان فوجیان لنگر انداخته بودند، غذا می‌خوردند، می‌خوابیدند، کار می‌کردند و بچه‌ها را بزرگ می‌کردند. در چینی، آنان اغلب مردم لیانجیاچوآن نامیده می‌شوند، به‌نام قایق‌هایی که یک خانواده کامل را در خود جا می‌دادند. این نام شیوهٔ زندگی آنان را بهتر از هر طبقه‌بندی سرشماری توصیف می‌کند. نام تانکا که با جوامع قایق‌نشین در سواحل جنوبی چین مشترک است، تحقیرآمیز به شمار می‌رود. مردم ساحل‌نشین فوجو توهین‌های خشن‌تری برای خود داشتند، از جمله توهینی که پاهای خمیده‌ناشی از عمری نشستن زیر سایبان‌های کوتاه قایق را مسخره می‌کرد.

دولت آنان را ملیتی جداگانه به‌شمار نمی‌آورد. در سال ۱۹۵۵، در جریان کار طبقه‌بندی قومی چین، رسماً به‌عنوان چینی‌های هان شناخته شدند. گفتارشان با این دیدگاه همخوان است: آنان به گویش فوجوی سخن می‌گویند، گونه‌ای از زبان مین شرقی که در شهر و روستاهای اطرافش رایج است، نه زبانی جدا از آن. ریشه‌هایشان دشوارتر قابل تعیین است. یک دیدگاه آنان را به مین‌یوه پیوند می‌دهد، مردم یوه‌ای که پیش از آنکه مهاجران هان به جنوب رانده شوند، فوجیان را در اختیار داشتند. دیدگاه دیگر، آنان را ماهیگیران و پناهندگان فقیر هان می‌داند که به آب روی آوردند و ماندگار شدند. هر دو ایده می‌توانند تا حدی درست باشند و هیچ‌کدام این پرسش را حل نکرده‌اند.

زندگی روی آب همه چیز دیگر را شکل داد. مردم عمدتاً در درون خانواده‌های قایق‌نشین ازدواج می‌کردند، زیرا خانواده‌های ساحل‌نشین به‌ندرت با گروهی که به آن از بالا نگاه می‌کردند وصلت می‌کردند. زنان همراه مردان پارو می‌زدند و ماهی می‌گرفتند. دین از آیین‌های مردمی ساحل فوجیان پیروی می‌کند. مردم برای حفاظت، به مازو، الهه دریا، و به خدایان آب محلی پناه می‌برند، در حرفه‌ای که طوفان و غرق شدن خطرهای معمول آن بودند. ترانه‌های قایق که به فوجوی خوانده می‌شد، زمانی بخشی از زندگی روزانه روی رود بود و امروز یکی از آشکارترین نشانه‌های آن جهان است.

گسست تعیین‌کننده پس از ۱۹۴۹ رخ داد. در دهه‌های بعد، جابه‌جایی‌های دولتی بیشتر خانواده‌ها را به مسکن‌های جدید در خشکی منتقل کرد و شیوهٔ زندگی‌ای که نسل‌ها دوام آورده بود، در عرض چند دهه از میان رفت. امروز بیشتر نوادگان در خشکی در فوجو و شهرستان‌های اطراف آن زندگی می‌کنند و همان طیف مشاغل همسایگانشان، از جمله ماهیگیری، را دنبال می‌کنند. برخی هنوز قایق دارند. بسیاری بیشتر زمانی را به یاد می‌آورند که سامپان خانه بود، محل کار بود و کل دنیای اجتماعی بود.