اروتیک یانگ‌یوئه‌ها

یانگ‌یوئه‌ها قومی یوئه‌ای باستانی بودند که در امتداد بخش میانی رود یانگ‌تسه و جنوب آن زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز مرکز و جنوب چین است. منابع چینی از حدود قرن 9 پیش از میلاد تا فتوحات دودمان چین در قرن 3 پیش از میلاد از آن‌ها یاد می‌کنند. پس از آن، آن‌ها در میان چینیان هان و دیگر مردمان جنوب جذب شدند. آن‌ها شاخه‌ای از بای‌یوئه، یعنی یوئه‌های صدگانه، بودند؛ نامی فراگیر که نویسندگان دوره‌های ژو و هان برای بسیاری از مردمان غیرچینی جنوب رود بزرگ به کار می‌بردند. نامی که خودشان بر خود می‌نهادند از میان رفته و زبانشان نیز همین‌طور. بخش نخست این نام معمولاً به یانگ‌ژو مربوط دانسته می‌شود، استانی پهناور در جنوب که در نقشه‌های اولیه چینی دیده می‌شود. این بیشتر نشان می‌دهد که کاتبان شمالی جنوب را چگونه می‌دیدند تا این‌که این مردم خودشان را چگونه می‌دیدند.

تقریباً همه آنچه درباره آن‌ها می‌دانیم از گزارش جنگ‌هایی است که علیه آن‌ها انجام شد. یادداشت‌های مورخ بزرگ می‌گوید که شیونگ چیو، یکی از پادشاهان نخستین چو، حدود قرن 9 پیش از میلاد به یانگ‌یوئه‌ها لشکر کشید؛ در زمانی که چو از دولتی کوچک به قدرت برتر جنوب تبدیل می‌شد. حدود چهار قرن بعد، وو چی اصلاح‌گر، که در خدمت پادشاه داو از چو بود، کسی دانسته می‌شود که یانگ‌یوئه‌ها را زیر سلطه چو درآورد. اما گسست واقعی با دودمان چین رخ داد. دودمان چین پس از یکپارچه‌سازی کشور ارتش‌هایی به قلمرو یانگ‌یوئه فرستاد و جنوب دوردست را به فرمانداری‌های گوی‌لین، نان‌های و شیانگ تقسیم کرد. همچنین محکومان و تبعیدیان را برای زندگی در میان یوئه‌ها فرستاد. وقتی دودمان چین سقوط کرد، ژائو توئو، یکی از مقامات حکومتی، آن سرزمین مرزی را به پادشاهی مستقل نان‌یوئه تبدیل کرد که هان در سال 111 پیش از میلاد آن را فتح کرد. تا آن زمان، نام یانگ‌یوئه در دسته گسترده‌تر یوئه‌های جنوبی در حال محو شدن بود.

باورها و شیوه زندگی آن‌ها را فقط می‌توان از روایت‌های مربوط به یوئه‌ها به‌طور کلی بازسازی کرد، نه یانگ‌یوئه‌ها به‌طور خاص. نویسندگان شمالی می‌گفتند اقوام یوئه موهای خود را کوتاه می‌کردند و بدنشان را خالکوبی می‌کردند؛ در تضادی آشکار با مردان چینی که موهایشان را بلند نگه می‌داشتند و می‌بستند. منابع هان همچنین از شمن‌های یوئه سخن می‌گویند که آینده را از روی استخوان مرغ می‌خواندند؛ رسمی که دربار هان پس از فتوحات جنوب آن را پذیرفت. زبان‌های یوئه تقریباً هیچ‌گاه به نگارش درنیامدند. زبان‌شناسان معمولاً آن‌ها را به خانواده‌های کرا-دای یا آستروآسیایی مرتبط می‌دانند، نه به زبان چینی، و پژوهشگران هنوز درباره ردپاهای احتمالی آن‌ها در گویش‌های جنوبی چین بحث می‌کنند. میراث یانگ‌یوئه‌ها پراکنده اما واقعی است. این میراث در تبار مردم جنوب چین و در داستان طولانی و مناقشه‌برانگیز این‌که چگونه منطقه‌ای با مردمان بسیار چینی به شمار آمد، باقی مانده است.