اروتیک هوکلوها

هوکلو مردم هوکین‌اند، یعنی گویش مین جنوبی سواحل جنوب‌شرقی استان Fujian و خانواده‌هایی که این گویش را به بنادر آن سوی دریای چین جنوبی بردند. زمین اصلی ایشان در اطراف Quanzhou و Zhangzhou و Xiamen تپه‌ماهوری است، کمبود زمین کشاورزی دارد و پر از بندرگاه است، و از این رو دریا هزار سال است که مسیر ایشان را شکل داده است. در دوره سلسله‌های Song و Yuan، Quanzhou یکی از شلوغ‌ترین بنادر جهان بود که بازدیدکنندگان عرب و اروپایی آن را با نام Zayton می‌شناختند. مهاجران این ساحل در تایوان اکثریت را تشکیل دادند. در طی چند قرن، بازرگانان و کارگران جوامع هوکین‌زبان در مانیلا، پنانگ، سنگاپور و مدان ساختند. در فیلیپین بسیاری از چینی‌تبارهای این پیشینه خود را Lan-nang می‌نامند، یعنی مردم ما. هوکین زبانی چینی است، اما در عمل گویشی از ماندارین نیست: گوینده پکنی نمی‌تواند آن را دنبال کند. همچنین بسیاری از واژه‌ها دو تلفظ دارند: یکی ادبی برای واژگان رسمی و دیگری محاوره‌ای برای گفت‌وگوی روزمره. در تایوان، دهه‌ها آموزش صرفاً به زبان ماندارین در دوران Kuomintang، هوکین را از کلاس‌های درس بیرون راند. از زمان دموکراتیک شدن، این زبان به پخش رادیویی و تلویزیونی، سیاست و موسیقی پاپ بازگشته و به نشان هویت تایوانی بدل شده است.

دین بیشتر عمل می‌شود تا اعلام. اغلب خانوارها محرابی با لوح‌های نیاکان دارند و معبدها آزادانه خدایان بودایی، تائوئیستی و محلی را با هم می‌آمیزند. Mazu، الهه دریا که از ملوانان پاسداری می‌کند، در تایوان مراسم رژه‌های عظیمی را برپا می‌کند. Qingshui Zushi، راهبی از دوره Song که در Anxi گرامی داشته می‌شود، معابدی از Fujian تا پنانگ دارد. مردم اغلب پرسش‌هایی را که نزد خدایان مطرح می‌کنند با انداختن جفتی از قطعات هلالی‌شکل و خواندن چگونگی افتادنشان پاسخ می‌دهند. در سنگاپور و مالزی، خانواده‌های هوکین تولد امپراتور یشم را در روز نهم سال نوی قمری با ساقه‌های بلند نیشکر گرامی می‌دارند. این رسم یادآور نیاکانی است که با پنهان شدن در مزرعه نیشکر از غارتگران گریختند. فرهنگ مادی به آسانی شناخته می‌شود: سقف‌های معبد که به سمت انتها به شکل دم پرستو گسترده می‌شوند، اژدها و پیکره‌هایی که از تکه‌های سفال چینی بریده ساخته شده‌اند، و خانه‌های آجری سرخ روستاهای Quanzhou. Nanyin از Quanzhou، موسیقی اتاقی کند و دقیق، از کهن‌ترین سنت‌های موسیقی زنده چین به شمار می‌رود. تئاتر عروسک‌های دستکشی این منطقه به تایوان رفت و به برنامه ثابت تلویزیونی بدل شد. حتی نام‌های خانوادگی این لهجه را حمل می‌کنند: Tan، Lim و Chua همان خوانش‌های هوکینی نام‌هایی هستند که گویندگان ماندارین آن‌ها را به‌صورت Chen، Lin و Cai می‌شناسند.