اروتیک دارخادها

دارکهادها مغول‌هایی هستند که در یک دره زندگی می‌کنند و خود دره بسیاری از ویژگی‌های آنان را توضیح می‌دهد. فروافتادگی دارکهاد، که شیشگد هم نامیده می‌شود، حوضه‌ای پهن است با باتلاق، جنگل لاریکس و دریاچه‌های پراکنده، در منتهی‌الیه شمال استان خووسگول. رشته‌کوه خوریدول ساریداگ آن را از دریاچه خووسگول جدا می‌کند و در سایر سوهای آن، کوه‌ها به سوی توا و سیبری بالا می‌روند. زمستان‌ها در اینجا، حتی به معیارهای مغولستان، طولانی و سخت است. نزدیک به بیست هزار نفر خود را دارکهاد می‌دانند. بیشتر آنان دامدار یا ساکن شهرک‌هایی در بخش‌هایی مانند رینچین‌لخومبه، اولان‌اول و تساگان‌نور هستند. آنان گوسفند، بز، گاو، یاک و اسب نگه می‌دارند و این‌ها را با شکار، ماهیگیری و گردآوری محصولات جنگل تکمیل می‌کنند.

نام آنان معمولاً به معنای معافان خوانده می‌شود و این به واقعیت محوری تاریخ آنان اشاره دارد. تا دوره انقلابی دهه 1920، دارکهادها به املاک جبتسوندامبا خوتوغتو، بالاترین تجسم بودایی در مغولستان، تعلق داشتند. آنان به‌عنوان رعیت این ملک کلیسایی، کار و خراج را به صومعه‌ها می‌پرداختند، نه مالیات و خدمت نظامی را به شاهزادگان غیرروحانی. افرادی که این جایگاه را پیدا کردند از یک منبع نیامدند: تبارهای خالخا، اویرات و اوریانخای مغول‌شده همه در این آمیختگی سهیم بودند. گفتار آنان لهجه‌ای مغولی است که زبان‌شناسان هرگز آن را به‌درستی طبقه‌بندی نکرده‌اند، زیرا ویژگی‌هایی دارد که هم به خالخا و هم به اویرات اشاره می‌کند. خالخای معیار همان زبانی است که مدارس و دولت به کار می‌برند.

در درون مغولستان، دارکهادها بیش از همه با شامانیسم شناخته می‌شوند. بسیاری از خانواده‌ها آیین بودایی را حفظ کرده‌اند، اما سنت کهن‌تر بوو، یعنی شامان مرد، و اودگان، یعنی شامان زن، هرگز از میان نرفته است. دولت سوسیالیستی در دهه 1930 به‌شدت به هر دو دین حمله کرد. با این حال، دورافتادگی دره اجازه داد دانش شامانی بی‌سروصدا از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. از سال 1990 این دانش دوباره آشکار شده است و شامان‌های دارکهاد اکنون مراجعانی از اولان‌باتور و فراتر از آن دارند که برای آیین‌های طبل و ارتباط با روح نیاکان به شمال سفر می‌کنند. در زندگی روزمره، بیشتر دارکهادها بی‌آنکه تناقض چندانی ببینند میان این دو سنت رفت‌وآمد می‌کنند. در تایگای غربی، دوخاها زندگی می‌کنند، گله‌داران گوزن شمالی که به زبان توایی سخن می‌گویند و اغلب تساتان نامیده می‌شوند، و این دو قوم دیرزمانی است که در تماس نزدیک در لبه جنگل زیسته‌اند.