اروتیک درونگ‌ها

درونگ‌ها مردم یک دره‌اند. حدود هفت هزار نفر از آنان در امتداد رودخانهٔ دولونگ، در گوشهٔ شمال‌غربی دورافتادهٔ یونان زندگی می‌کنند، در شیاری میان رشته‌کوه گائولی‌گونگ و تپه‌هایی که به سمت میانمار سرازیر می‌شوند، و در بیشتر تاریخشان همین جغرافیا واقعیتی بود که بر همه‌چیز دیگر حاکم بود. برف تقریباً نیمی از هر سال گذرگاه‌ها را می‌بست. نمک، آهن و خبر از روی پشت آدمی از فراز کوه می‌آمد، یا اصلاً نمی‌آمد. مردم روی قطعه‌های سوزانده‌شدهٔ دامنه‌ها گندم سیاه، ذرت و ارواره می‌کاشتند، با کمان‌های عرضی شکار می‌کردند و بسته به فصل میان رودخانه و جنگل جابه‌جا می‌شدند. جاده‌ای در سال 1999 به دره رسید، تونلی از میان گائولی‌گونگ در سال 2014 گشوده شد، و ارتباط تمام‌سال با بقیهٔ کشور آن‌قدر تازه است که بیشتر بزرگسالان آنجا غیاب آن را به یاد می‌آورند.

زبانشان، درونگی، در گروه نونگیِ خانوادهٔ تبتی-برمایی قرار دارد و کنار راوانگی است که خویشاوندانشان آن‌سوی مرز در ایالت کاچین با نامی دیگر به آن سخن می‌گویند. هرگز نوشته نشد. پیام‌ها و روایت‌ها به‌جای آن با بندهای گره‌خورده و چوب‌های شیاردار جابه‌جا می‌شدند، آن‌قدر دقیق که بتوان روستاهای پراکنده را در روز درست فراخواند. خود نام درونگ هم تازه است: مردم آن را در سال 1952 پذیرفتند و جایگزین چیو کردند، اصطلاحی که بیگانگان برای آنان به کار می‌بردند و از آن خوششان نمی‌آمد. دین بر دو مسیر پیش می‌رود: عملی کهن که به ارواح طبیعت، هدیه‌های خانگی و شمن‌ها تعلق دارد، و مسیحیت پروتستان که در قرن بیستم از فراز کوه‌ها از سرزمین‌های مبلغان مذهبی رودخانهٔ نو و تپه‌های کاچین آمد. تنها جشن سنتی کاکووا است، سال نوی درونگی، که در آغاز سال و در روزی که هر روستا برای خود تعیین می‌کند برگزار می‌شود و تا وقتی غذا کفاف دهد ادامه دارد؛ محور آن گاوی مشترک است که یک خانواده می‌دهد، در فضای باز کشته می‌شود و میان همهٔ حاضران تقسیم می‌گردد. شناخته‌شده‌ترین شیء درونگی پتو است، پارچه‌ای راه‌راه با دست بافته‌شده که روی یک شانه گره زده می‌شود و روز لباس و شب رختخواب است. مشهورترین رسم درونگی اما از میان رفته است: تا دههٔ 1960، دختران هنگام بلوغ روی صورتشان خال‌کوبی الماسی‌شکل می‌شدند. بیگانگان معمولاً آن را دفاع توصیف می‌کنند، شیوه‌ای برای کاستن ارزش زنانی که در یورش‌ها به دره ربوده می‌شدند. زنان نشان‌دار معدودی که هنوز زنده‌اند بیشتر آن را ساده‌تر توصیف کرده‌اند: نشانهٔ رسیدن به بزرگسالی.