اروتیک هافوها

هافو گروه نسبی نیست. سرزمین اصلی ویژه‌ای ندارد، زبان نیاکانی ندارد و دین خاصی به آن وابسته نیست. این واژه ژاپنی است و از واژهٔ انگلیسی «half» (نیم) گرفته شده و به هر کسی اشاره دارد که یکی از والدینش ژاپنی و دیگری غیرژاپنی است. آنچه این واژه واقعاً توصیف می‌کند، جایگاهی در درون جامعهٔ ژاپن است که مدت‌ها تابعیت، زبان و چهره را یک بستهٔ تفکیک‌ناپذیر می‌دانست. hāfu‌ها کسانی‌اند که این بسته برای آنان از هم می‌پاشد. سرزمین آنان ژاپن است: بیشترشان در آنجا به دنیا می‌آیند، در آنجا بزرگ می‌شوند، در آنجا درس می‌خوانند و ژاپنی را به‌عنوان زبان اول و اغلب تنها زبان خود صحبت می‌کنند، واقعیتی که غریبه‌هایی را که به روانی زبانشان تحسین می‌کنند یا گفتگو را با انگلیسی آغاز می‌کنند، همواره غافلگیر می‌کند. این شمار معمولاً نزدیک یک از هر سی تولد برآورد می‌شود، هرچند شمارش کاملاً به این بستگی دارد که چه چیزی را تصمیم بگیرید بشمارید، و خانواده‌هایی با تبار مختلط دو نسل پیش در هیچ رقمی ظاهر نمی‌شوند.

این اصطلاح در اوایل دههٔ 1970 از راه موسیقی عامه‌پسند و تلویزیون رواج یافت و جانشین konketsuji شد که به معنای «کودک خون‌آمیخته» است، عبارتی که اشغال پس از جنگ بار معنایی سنگینی بر آن نهاده بود. کودکانی که پس از 1945 از زنان ژاپنی و سربازان متفقین به دنیا آمدند نخستین گروه بزرگ بودند و بسیاری از آنان سرانجام در نهادها زندگی کردند، از جمله Elizabeth Saunders Home که Miki Sawada در سال 1948 در Ōiso گشود. اوکیناوا که بیشتر پایگاه‌های آمریکایی را در خود دارد، تاریخ طولانی خاص خود را در این زمینه دارد، از جمله مدرسه‌ای که در سال 1998 به دست مادران چنین کودکانی تأسیس شد. قانون نیز همین فرض‌ها را در خود داشت: تا اصلاحیهٔ 1984 تابعیت ژاپنی تنها از طریق پدر منتقل می‌شد و دارندگان تابعیت دوگانه هنوز از نظر رسمی انتظار می‌رود در آغاز بزرگسالی یکی از گذرنامه‌ها را برگزینند، قاعده‌ای که به‌شکلی سست اجرا می‌شود و به‌طور گسترده مورد نارضایتی است. سپس مسئلهٔ تصویر وجود دارد. هافوهای مجله‌ها و برنامه‌های تنوع والدی آمریکایی یا اروپایی و سفیدپوست دارند، و صنعت مدلینگ پنجاه سال است که بر آن چهره کار کرده، در حالی که واقعیت جمعیتی بسیار گسترده‌تر، والدی چینی، کره‌ای یا فیلیپینی و دوران کودکی‌ای است که از کودکی دیگران تفاوتی ندارد. این شکاف بیشترین کار را می‌کند: از کسانی که ظاهرشان آشکارا خارجی است پرسیده می‌شود واقعاً اهل کجا هستند، و بقیه به سادگی شمرده نمی‌شوند. وقتی Ariana Miyamoto و Priyanka Yoshikawa در سال‌های 2015 و 2016 عنوان مسابقات ملی را به دست آوردند، بحثی که پس از آن درگرفت هرگز واقعاً دربارهٔ خودِ آنان نبود. فعالان زمانی واژهٔ daburu، به معنای «دوگانه»، را به‌عنوان جایگزین پیشنهاد کردند. این واژه جا نیفتاد. بیشتر مردم hāfu می‌گویند و به‌طور فزاینده‌ای این واژه را دربارهٔ خودشان به کار می‌برند.