اروتیک کام‌ها

اگر بپرسید چه چیزی روستای کام را مشخص می‌کند، پاسخ معمولاً معماری است: برج طبلی که با لبه‌های بام روی هم چیده و رو به بیرون گشاده، بالای پشت‌بام‌ها سر برمی‌افرازد، و پل سرپوشیده‌ای که روی رودخانه پایین‌تر کشیده شده است. هر دو از چوب نراد ساخته می‌شوند، به‌طور سنتی بدون میخ به هم وصل می‌شوند، و هر دو نخست بناهایی اجتماعی‌اند. برج طبل جایی است که ریش‌سفیدان اختلافات را حل‌وفصل می‌کنند، مهمانان در آنجا پذیرفته می‌شوند و مردم در شب‌های زمستان دور گودال آتش می‌نشینند. کام‌ها که در کاربرد رسمی چینی Dong و در زبان خودشان Gaeml نامیده می‌شوند، بیش از سه میلیون نفرند و در منطقه کوهستانی‌ای زندگی می‌کنند که در آن استان‌های گوئیژو، هونان و گوانگشی به هم می‌رسند، با جمعیت‌های کوچکی آن‌سوی مرز در شمال ویتنام. زبان آن‌ها به شاخه کام-سویی از خانواده کرا-دای تعلق دارد. بنابراین سویی‌ها، مائونان‌ها و مولام‌ها خویشاوندان زبانی نزدیک و جوانگ‌ها و تای‌ها خویشاوندان دورتر آن‌هایند، در حالی که میائوها و هان‌های همسایه به زبان‌هایی سخن می‌گویند که با آن بی‌ارتباط‌اند. زبان کام به‌شدت نواختی (تونال) است و آواز جایی است که این زبان مشهورترین کارکرد خود را دارد. kgal laox یا آواز بزرگ، آوازخوانی گروهی چندصدایی است که بدون رهبر گروه کر و بدون ساز اجرا می‌شود و بخش‌هایی دارد که آواز پرندگان و وزوز زنجره‌ها را تقلید می‌کنند. یونسکو آن را در سال 2009 به‌عنوان میراث ناملموس ثبت کرد. برای قرن‌ها آواز تاریخ، آموزه‌های اخلاقی و خواستگاری را در زبانی حمل می‌کرد که تا دهه 1950، زمانی که الفبایی لاتین برای آن ابداع شد، خط خاص خودش را نداشت.

روستاها و طایفه‌ها واحدهای کاری جامعه کام‌اند. گروه‌هایی از روستاها زمانی در اتحادهایی به هم می‌پیوستند که در چینی kuan خوانده می‌شد و به قانون عرفی مشترک و دفاع متقابل سوگند می‌خوردند. دین محلی و کاربردی است: تکریم نیاکان، ارواح مکان، و بیش از همه سا سویی، ایزدبانوی مادربزرگ که زیارتگاه‌هایش در مرکز بسیاری از روستاهای جنوبی قرار دارد و در جشنواره‌ها گرامی داشته می‌شود. برنج‌کاری در شالیزارهای آبگرفته تقویم را تعیین می‌کند. در شهرستان تسونگ‌جیانگ، ماهی و اردک در همان شالیزارهای آبگرفته‌ای پرورش داده می‌شوند که برنج چسبناک در آن کاشته می‌شود، نظامی که FAO آن را میراث کشاورزی با اهمیت جهانی می‌شناسد. ماهی و گوشت خوکی که ماه‌ها یا سال‌ها در تشت‌های چوبی با تخمیر ترش عمل‌آوری می‌شوند، مایه افتخار خانواده‌اند. آشکارترین شکاف درونی میان شمال و جنوب است. شهرستان‌های شمالی کام مانند تیان‌جو و شین‌هوانگ در مسکن، پوشاک و واژگان تأثیر هان را بسیار بیشتر پذیرفتند. شهرستان‌های جنوبی، از جمله لی‌پینگ، رونگ‌جیانگ، تسونگ‌جیانگ، سان‌جیانگ و تونگ‌دائو، برج‌های طبل، گروه‌های کر و پارچه‌های نیلی دست‌رنگ را که تا جلای فلزی کوبیده می‌شوند حفظ کرده‌اند. جاده‌ها و گردشگری اکنون به روستاهای نمایشی مانند جائوشینگ رسیده‌اند و بسیاری از جوانان کام مدت‌های طولانی در شهرهای ساحلی کار می‌کنند. بدین ترتیب آوازها و نجاری بر دوش کسانی می‌ماند که می‌مانند یا به خانه بازمی‌گردند.