اروتیک مین‌ها

میین، که در ادبیات گسترده‌تر بیشتر با نام یائو شناخته می‌شوند، هرچند بیشترشان خود را میین می‌نامند، مردمی کوهستانی‌اند که مرکز ثقلشان در سرزمین‌های کوهپایه‌ای ناهموار جنوب چین قرار دارد، با جوامع قابل توجهی که در چند سدهٔ اخیر به سمت جنوب و به شمال ویتنام، لائوس و تایلند کوچ کرده‌اند. آنان یک قوم یکدست و منظم نیستند، بلکه مجموعه‌ای از شاخه‌های خویشاوند هستند: Iu Mien، Kim Mun، Dzao Min، Biao Min، Bunu، Lakkia، Biao Mon. برخی از این شاخه‌ها به زبان‌هایی سخن می‌گویند که فهم متقابلشان تنها با تلاش ممکن است؛ اگر گوینده‌ای به زبان Bunu و گوینده‌ای به زبان Iu Mien در یک اتاق قرار می‌گرفتند، بیشتر آنچه می‌گفتند حدس‌زنی بود. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد، روایت مشترک منشأ، سنت نوشتاری یگانه و فرهنگ آیینی بسیار پایدار است.

زبان آنان در خانوادهٔ همونگ-میین قرار می‌گیرد؛ شاخه‌ای کوچک اما سرسخت از زبان‌های شرق آسیا که به‌راستی چیزی جدا از دیگران است، نه چینی-تبتی، نه تایی و نه اتروآسیایی، با وجود قرن‌ها تماس نزدیک با هر سه. گویشوران میین واژگان بسیاری از زبان چینی وام گرفته‌اند، به‌ویژه از سبک ادبی و آیینی، اما ساختار دستوری زبانشان با آن بی‌ارتباط است. یکی از پیامدهای این تماس دیرینه با چین آن است که میین از معدود اقوام غیرهان در جنوب چین‌اند که نویسه‌های چینی را به‌عنوان خط آیینی خود به کار برده‌اند و متون مذهبی را نسل به نسل با دست رونویسی کرده‌اند. صندوقچهٔ متون دست‌صحافی‌شدهٔ کاهن روستا هنوز در برخی جوامع، ارزشمندترین شیء خانه است.

دینی که اغلب دین عامیانهٔ یائو نامیده می‌شود، در واقع ترکیبی از تائوییسم و پرستش نیاکان است که از تائوئیسم عامیانهٔ چینی حدود دوران سلسلهٔ سونگ جذب شده و چنان به‌شدت بومی‌سازی شده که اکنون بومی به نظر می‌رسد. مراسم انتصاب، که طولانی، پرهزینه و مستلزم حضور کاهنان مسن و ذبح خوک است، اقتدار آیینی و نام پس از مرگ را اعطا می‌کند؛ مردی که انتصاب نیافته باشد، از نظر کیهان‌شناختی ناقص محسوب می‌شود. پانتئون بسیار گسترده است، طومارهای نقاشی‌شدهٔ آویخته در مراسم چشمگیرند و متخصصان آیین واقعاً می‌دانند چه می‌کنند.

میین از نظر تاریخی بسیار جابه‌جا شده‌اند، و غالباً تحت فشار: از زمین‌های بهتر به‌واسطهٔ گسترش هان رانده شدند، و بار دیگر به‌واسطهٔ تحولات قرن بیستم. پراکندگی گروه Iu Mien در ایالات متحده، که بیشتر در کالیفرنیا و اورگان متمرکزند، عمدتاً میراث استخدام سازمان سیا (CIA) در لائوس در جنگ ویتنام و اسکان پناهندگانی است که پس از آن رخ داد. گلدوزی، با هندسه‌ای متراکم از سرخ و سفید بر پارچهٔ نیلی که بر شلوار و روسری‌ها بافته می‌شود، همچنان یکی از روشن‌ترین نشانه‌های بصری هویت میین است، هر جا که این جامعه مستقر شده باشد.