اروتیک اولیچ‌ها

اولیچ‌ها مردمی اسلاوی شرقی در سده‌های نهم و دهم بودند که در دشت‌های باز شمال دریای سیاه سکونت داشتند، و امروز از میان رفته‌اند: یا در دیگران حل شدند، یا پراکنده شدند، یا آنقدر به سوی غرب رانده شدند که وقایع‌نامه‌ها دیگر نامی از ایشان نمی‌برند. آنچه در زمان خودشان ایشان را متمایز می‌کرد موقعیتشان بود. ایشان آخرین سرزمین اسلاوی پیش از استپ را در اختیار داشتند، در امتداد پایین‌دست دنیپر و جنوب رود بوگ، جایی که روستاهای کشاورزی به پایان می‌رسیدند و علف‌زار و سواران آغاز می‌شد. نام ایشان معمولاً از واژه‌ای به معنای زاویه یا خمیدگی خوانده می‌شود، احتمالاً پیچ بزرگ دنیپر، هرچند ریشه‌شناسی آن هرگز قطعی نشده است. فهرستی فرانکی از سده نهم درباره مردمان شرق، ایشان را با نام Unlizi و سیصد و هجده شهر ثبت کرده است؛ عددی که هیچ‌کس آن را به‌لفظ نمی‌گیرد، اما نشان می‌دهد بیگانگان چقدر بزرگ‌شان می‌پنداشتند.

ایشان به گویشی از اسلاوی شرقی کهن سخن می‌گفتند که به گویش تیورتسی‌ها، همسایگانشان در نزدیکی دنیستر، بسیار نزدیک بود، تا جایی که این دو تقریباً در هر منبعی که از یکی یاد می‌کند با هم آورده می‌شوند. دین ایشان آیین اسلاوی پیش‌ازمسیحی بود و پیش از تعمید روس در سال 988 از سجلات ناپدید می‌شوند، از این رو هرگز واقعاً بخشی از کیف مسیحی نبودند. آنچه از ایشان به یاد مانده بیشتر یک جنگ است. ایشان از پرداخت خراج به شاهزادگان کیف سرباز زدند، و اسوینلد، فرمانده ایگور، سه سال پیش از سقوط شهرشان پریسچن در بیرون آن ماند، که حدود سال 940 رخ داد. سپس اولیچ‌ها از سرزمین دنیپر به زمینی میان بوگ و دنیستر کوچ کردند. این کار به ایشان یک نسل مهلت داد. پچنگ‌ها از پشت سر و کیف از پیش رو فشار می‌آوردند، و تا پایان سده دهم این نام دیگر برای هیچ‌کس به کار نمی‌رفت.

ایشان هیچ خط خاص خود به جا نگذاشتند، پس آنچه باقی مانده نوشته‌های دیگران و آنچه از زیر خاک بیرون آمده است: دژهای تپه‌ای، خانه‌های کف‌فرورفته، و سفال دست‌ساز و چرخ‌ساز فرهنگ Luka-Raykovetska که باستان‌شناسان آن را به ایشان مربوط می‌دانند، بی‌آنکه بتوانند این را سکونتگاه به سکونتگاه اثبات کنند. حتی پریسچن مکان‌یابی نشده است و میان جایگاه‌های نامزد در مولداوی و جاهای دیگر نزدیک دنیپر بر سر آن بحث است. سرزمین ایشان به لبه جنوبی روس کیف و بعدها به مرز استپی اوکراین تبدیل شد، و هر جمعیتی که در جای خود ماند امروز در تبار اوکراینی‌ها جای دارد.