اروتیک اولچ‌ها

مردم اولچ گروهی از قوم تونگوزی در پایین‌دست رودخانهٔ آمور در ایالت خاباروفسک روسیه هستند که در روستاهای کنار رود در ناحیهٔ اولچسکی و پایین‌تر از زیستگاه نانای‌ها زندگی می‌کنند. جمعیت آن‌ها کمتر از سه هزار نفر است و زبان اولچی که در گروه تونگوزی جنوبی بسیار به نانای نزدیک است، امروزه تنها توسط شمار اندکی از سالمندان صحبت می‌شود.

جامعه و معیشت

مانند همسایگان آمورِ خود، اولچ‌ها اقتصادشان را بر ماهی‌گیری بنا کرده‌اند، بیش از همه بر کوچ فصلی ماهی سالمون، و به آن شکار فُک در مصب، شکار پوست‌دار و بعدها باغداری افزوده می‌شد. ماهی خشک‌شده که یوکولا نامیده می‌شود به مقدار زیاد ذخیره می‌شد تا در زمستان طولانی هم انسان‌ها و هم سگ‌های سورتمه‌کش را تغذیه کند، و خانواده‌ها میان اردوگاه‌های ماهی‌گیری تابستانی و روستاهای زمستانی جابه‌جا می‌شدند. روستاهایی از خانه‌های نیمه‌دائمی تخته‌ای و خاکی در امتداد کرانه‌های رودخانه قرار داشت و پیوندهای تباری، ازدواج، کمک متقابل و آیین‌ها را تنظیم می‌کرد. زندگی مذهبی ترکیبی از جان‌باوری و شامانیسم بود و خرس اهمیت آیینی ویژه‌ای داشت و در مراسم خرس، که با دیگر مردمان منطقه مشترک بود، گرامی داشته می‌شد.

ظاهر و زیورآلات

اولچ‌ها از جمله مردم آمور هستند که به هنر دباغی پوست ماهی شهرت دارند؛ آن‌ها پوست سالمون و دیگر پوست‌ها را دباغی می‌کنند تا چرمی نرم برای قبا، کت و چکمه به دست آید، در کنار لباس‌های پارچه‌ای و خز. جامه‌های جشن از چپ روی راست پیچیده می‌شدند و با گلدوزی و آپلیکه‌های منحنی و پررنگ با نقش مارپیچ و طومارهای درهم‌تنیده تزئین می‌شدند. زنان سینه‌بندهای گلدوزی‌شده و زیورهایی از مهره، صدف و فلز می‌افزودند.

میراث امروز

جمع‌سازی کشاورزی، ماهی‌گیری تجاری و آموزش زبان روسی در دوران شوروی زندگی اولچ‌ها را دگرگون کرد و بیشتر آنان اکنون با لباس امروزی در جوامع روستایی مختلط زندگی می‌کنند. اولچ‌ها با هنر تزئینی روی پوست ماهی، پوست درخت توس و چوب شناخته می‌شوند، و روستای بولاوا در پایین‌دست آمور مرکز شناخته‌شدهٔ فرهنگ اولچ است، با یک گروه موسیقی و رقص محلی معروف و صنعتگرانی که حکاکی، دوخت و رقص را به نسل بعد منتقل می‌کنند. مراکز فرهنگی و کارگاه‌ها همچنان کار با پوست ماهی، گلدوزی و اجرای سنتی را به‌عنوان میراث زنده حفظ می‌کنند.