اروتیک شورها

شورها مردمی ترک‌زبان از کوهستان شوریا در بخش جنوبی منطقه کمروو، در رشته‌کوه‌های کوزنتسک آلتای در جنوب سیبری، روسیه هستند. جمعیت آنان حدود سیزده هزار نفر است. زبان آنان، شوری، به شاخه سیبری (آلتای شمالی) زبان‌های ترکی تعلق دارد و با گفتار خاکاس‌ها و آلتای شمالی خویشاوندی نزدیک دارد؛ این زبان در خطر انقراض است، هرچند سنت ادبی دارد و در برخی مدارس تدریس می‌شود. روسی زبان غالب روزمره است.

جامعه و معیشت

شورها از نظر تاریخی شکارچی، ماهیگیر و گردآورنده محصولات تایگا بودند و همچنین به آهنگری شهرت داشتند: نام قدیمی آنان به روسی، تاتارهای کوزنتسک، و شهر نوو‌کوزنتسک نشان‌دهنده شهرت طولانی آنان در ذوب و کوبیدن آهن است. آنان حیوانات خزدار را شکار می‌کردند، ماهی رودخانه‌های کوهستانی را می‌گرفتند، دام‌های کوچکی نگه می‌داشتند و مغز صنوبر و گیاهان وحشی جمع می‌کردند و در خانه‌های چوبی و اردوگاه‌های فصلی زندگی می‌کردند. صنعتی شدن و استخراج زغال‌سنگ و آهن منطقه را دگرگون کرد و بسیاری از جوامع را آواره ساخت. دین سنتی شامانی و جان‌باورانه بود و ارواح کوه، تایگا و رودخانه را گرامی می‌داشت، و بیشتر شورها بعدها به ارتدوکس روسی گرویدند و در عین حال آیین‌های عامیانه را حفظ کردند.

ظاهر و آرایه

شورها تیپ فنوتیپی جنوب سیبری را نشان می‌دهند، عموماً قدی میانه دارند، موی سیاه صاف، چشمانی تیره که اغلب چین پلک شرقی دارند، و چهره‌هایی پهن با گونه‌های بلند. لباس سنتی از پوست، خز و پارچه بافته ساخته می‌شد و شامل کت‌ها یا ردای بلند کمربندی، کلاه‌های خزی، و کفش‌هایی از پوست یا لیف بود که در جشن‌ها با گلدوزی و زیورآلات فلزی تزئین می‌شد. شورها همچنین سنت غنی شعر حماسی قهرمانی را حفظ کرده‌اند که با سبکی گلویی و همراه با یک عود دو سیمه خوانده می‌شود، و از اواخر قرن بیستم یک نهضت فرهنگی علاقه به زبان، حماسه‌ها و جشن‌هایی مانند پایرام را تجدید کرده است. امروز شورها بیشتر لباس مدرن روسی می‌پوشند و لباس سنتی برای جشن‌های فرهنگی، موسیقی محلی و مراسم احیا شده است.