اروتیک یوشتاها

اوشتاها تاتارهایی هستند که پیش از ساخته شدن تومسک، از قبل در کنار رودخانه تام زندگی می‌کردند و بخش بزرگی از دلیل ساخته شدن شهر در آنجا هستند. در سال 1604 یک رهبر اوشتا به نام تویان سفر طولانی به مسکو کرد و از تزار بوریس گودونوف خواست شهری مستحکم بر سرزمین مردمش بسازد. هدف این توافق حفاظت از آنان در برابر یورش‌های قرقیزهای ینیسی و دیگر قدرت‌های جنوبی بود. تزار پذیرفت، هیئت روسی در همان پاییز رسید و قلعه‌ای که به یکی از شهرهای اصلی سیبری تبدیل شد، روی زمین اوشتاها برپا شد. نام تویان هر زمان که تومسک داستان آغازش را تعریف می‌کند، همچنان مطرح می‌شود.

این ترتیب از همان آغاز، جامعه را به حکومت روسیه پیوند داد. مردان اوشتا به‌عنوان تاتارهای خدمتگزار به پادگان تومسک متصل شدند و روستاهای آنان در امتداد رود تام در فاصله‌ای نزدیک به شهر قرار داشتند. یکی از آن روستاها هنوز نام اوشتا را با خود دارد. ماهیگیری، شکار و دامداری خانواده‌ها را اداره می‌کرد و کشاورزی و کار در شهر با گذشت زمان اهمیت بیشتری یافت.

اوشتاها گویشی از زبان تاتاری سیبری را به کار می‌برند، زبانی ترکی قیچاقی که با تاتاری قازان خویشاوند است اما همان زبان نیست. زبان‌شناسان گفتار اوشتا را همراه با گفتار همسایگانشان چاتس در گویش تومسک دسته‌بندی می‌کنند. این امر آن را از گفتار تاتارهای کالماک نزدیک جدا می‌کند که ریشه‌هایشان به تلئوت‌ها بازمی‌گردد. بیشتر پژوهشگران می‌گویند اوشتاها از گویشوران ترک‌زبانی شکل گرفتند که مردمان قدیمی‌تر و غیرترک‌زبان جنگلی حوضه‌های اوب و تام را در خود جذب کردند.

اسلام نسبتاً دیر به آنان رسید. بازرگانان آسیای مرکزی آن را آوردند و در قرن نوزدهم با ساکن شدن تاتارهای ولگا در تومسک به تعداد فزاینده، قوت بیشتری گرفت. اوشتاها مسلمان سنی‌مذهب هستند و در بسیاری از خانواده‌ها، آیین بیشترین نمود خود را در مراسم تشییع جنازه، عروسی و اعیاد مذهبی نشان می‌دهد. تاتارهای ولگای تازه‌وارد نیز با خانواده‌های محلی وصلت کردند و در طول قرن بیستم، مرزهای میان این دو گروه کم‌رنگ شد. اکثر اوشتاها امروز خود را ساده‌تر تاتار معرفی می‌کنند و جوانان در زندگی روزمره به روسی سخن می‌گویند. گویش قدیمی بیشتر نزد گویشوران مسن‌تر باقی مانده است. آنچه اوشتاها را متمایز می‌کند تاریخ است نه شمار: آنان تاتارهایی هستند که پیش از ساخته شدن شهر، بر تام بودند.