اروتیک تلنگیت‌ها

تلنگیت‌ها (که به شکل تلنگوت هم نوشته می‌شوند) مردمی ترکی‌زبان در کوه‌های آلتای در جنوب سیبری هستند که بیشتر در ناحیه‌های کوش‌آگاچ و اولاگان در جمهوری آلتای، درون فدراسیون روسیه، زندگی می‌کنند. زادگاه اصلی آنان در دره‌های مرتفع رودخانه‌های چویا و آرگوت و در دشت‌ها و مراتع کوهستانی اطراف آن‌ها، نزدیک مرزهای مغولستان، چین و قزاقستان، قرار دارد. روسیه ایشان را یکی از مردمان بومی کم‌شمار می‌شناسد و شمارشان حدود 15,000 نفر است. گفتارشان معمولاً گویشی از زبان آلتایی، از خانواده زبان‌های ترکی، به شمار می‌رود و پیوند نزدیکی با گروه آلتایی جنوبی دارد.

جامعه و معیشت

زندگی سنتی تلنگیت‌ها زندگی شبانان کوهستانی کوچ‌نشین بود. خانواده‌ها دام‌هایشان را میان چراگاه‌های فصلی جابه‌جا می‌کردند و گوسفند، بز، اسب، یاک و گاو نگه می‌داشتند؛ جانورانی که با آب‌وهوای سخت قاره‌ای و هوای رقیق ارتفاعات سازگار شده بودند. ثروت و جایگاه اجتماعی بیشتر با شمار جانوران سنجیده می‌شد و فرهنگ اسب همچنان در حمل‌ونقل، خوراک (از جمله شیر مادیان تخمیرشده) و آیین‌ها محوری بود. مسکن‌ها شامل چادرهای نمدی با چارچوب مشبک و، در دره‌های پردرخت، سازه‌های چندضلعی از الوار بود. جامعه بر پایه تیره‌های پدرتبار سازمان می‌یافت که سئوک نامیده می‌شدند و ازدواج و تبار را تنظیم می‌کردند. زندگی معنوی تلنگیت‌ها شمنیسم را با احترام به کوه‌های مقدس، چشمه‌ها و گردنه‌های کوهستانی درمی‌آمیخت؛ جاهایی که مسافران نذورات خود را به‌جا می‌گذاشتند. در آغاز سده بیستم بسیاری به بورخانیسم، جنبش احیاگرانه‌ای ویژه آلتای، گرویدند و نفوذهای بودایی و ارتدکس روسی نیز به این منطقه رسید.

ظاهر و آرایه‌ها

تلنگیت‌ها گونه جسمانی ترکی جنوب سیبری را نشان می‌دهند، با موهای سیاه و صاف، چهره‌های پهن و ویژگی‌هایی میانه میان مردمان شرق آسیا و آسیای مرکزی. پوشاک سنتی برای سرما و زندگی سوارکاری ساخته شده بود: قباهای بلند با آستر خز یا از پوست گوسفند که روی لباس‌های چندلایه پوشیده می‌شد، شال‌کمرها و چکمه‌های محکم. زنان شوهردار چگدک می‌پوشیدند، قبای بلند بی‌آستین و بیرونی که از جلو باز می‌شود، و آن را روی پیراهن بلند به تن می‌کردند و موهایشان را به صورت بافه‌هایی درمی‌آوردند که با صدف‌های ودع، مرجان، مهره و آویزهای فلزی آراسته بود. پوشش سر از کلاه‌های لبه‌خزدار تا کلاه‌های مخروطی جشن را دربرمی‌گرفت. زیورهای نقره‌ای و مرجانی نشان‌دهنده وضعیت تأهل و ثروت خانواده بود. بخش بزرگی از این فرهنگ مادی در جشن‌ها و احیای صنایع دستی زنده مانده است، هرچند امروزه بسیاری از تلنگیت‌ها در سکونتگاه‌های دائمی زندگی می‌کنند و دامداری را با کار مزدی ترکیب می‌کنند.