اروتیک نانای‌ها

مردم نانای گروهی بومی و تونگوزی‌زبان در حوضهٔ پایین‌دست رود آمور هستند که عمدتاً در منطقه خاباروفسک در خاور دور روسیه زندگی می‌کنند، و جوامع مرتبط با ایشان (با نام‌های هژه یا هژن) آن سوی مرز در استان هیلونگ‌جیانگ چین سکونت دارند. شمار ایشان در روسیه حدود دوازده هزار نفر است و به زبان نانایی سخن می‌گویند، زبانی تونگوزی جنوبی که امروزه تنها در میان اقلیتی از سالمندان به‌طور روان تکلم می‌شود. در گذشته، ایشان را گلدی می‌نامیدند.

جامعه و معیشت

زندگی نانایی‌ها از دیرباز بر محور مهاجرت‌های بزرگ ماهی سالمون در آمور و شاخه‌های آن استوار بوده است. خانواده‌ها با قایق‌هایی از پوست توس و قایق‌های تک‌تنه ماهی می‌گرفتند، حیوانات جنگلی را شکار می‌کردند، جانوران پوست‌دار را برای تجارت به دام می‌انداختند و در زمستان از سورتمه‌های کشیده‌شده با سگ بهره می‌بردند. ماهی خشک‌شده و ذخیره‌شده، خانوارها و سگ‌هایشان را از ماه‌های سرد عبور می‌داد. سکونتگاه‌ها در روستاهایی کنار رودخانه سامان می‌یافتند و سازمان اجتماعی بر پایه طایفه‌های پدرتبار استوار بود که ازدواج، یاری متقابل و آیین‌ها را تنظیم می‌کردند. باورهای سنتی جان‌گرایی و شامان‌گرایی را با هم داشتند و شامان‌ها میانجی میان جهان انسان‌ها و ارواح رود، جنگل و نیاکان بودند.

ظاهر و آرایه

نانایی‌ها از نظر تاریخی به پوشاکی شهرت دارند که از پوست ماهی دوخته می‌شد، به‌ویژه پوست سالمون و کپور که پس از نرم‌کردن، پرداخت و دوخته شدن به صورت قبا، کت و کفش درمی‌آمد. لباس‌های جشن با پارچه‌دوزی و گلدوزی منحنی‌شکل با نقش‌مایه‌های مارپیچ و طوماری، که میان مردمان آمور مشترک است، آراسته می‌شدند. قبا به‌گونه‌ای پیچیده می‌شد که سمت چپ روی سمت راست قرار گیرد و با بست‌های پارچه‌ای یا فلزی بسته می‌شد، و زنان پیش‌بندهای گلدوزی‌شده و زیورهایی از صدف، مهره و فلز بر تن داشتند.

میراث امروز

نانایی‌ها در دوران حکومت روسیه و سپس شوروی به سوی ماهیگیری جمعی، کار مزدی و آموزش به زبان روسی گرایش یافتند و مسیحیت ارتدوکس در کنار باورهای کهن گسترش یافت. شکارچی نانایی، درسو اوزالا، که کاشف ولادیمیر آرسنیف را در تایگای اوسوری راهنمایی می‌کرد، از راه کتاب‌های آرسنیف و فیلمی که بعدها ساخته شد شهرت گسترده‌ای یافت و توجه بیرونیان را به مردمان آمور جلب کرد. امروزه بیشتر نانایی‌ها لباس مدرن می‌پوشند و به روسی سخن می‌گویند، در حالی که انجمن‌های فرهنگی، موزه‌ها و گروه‌های هنری محلی برای احیای زبان، هنر دستی پوست ماهی و آواز و رقص سنتی تلاش می‌کنند.