اروتیک آلتایی‌ها

آلتایی‌ها مردم ترک‌زبان کوهستان‌هایی هستند که نامشان را بر خود دارند، همان‌جا که مرزهای روسیه، قزاقستان، مغولستان و چین در جنوب سیبری به هم می‌پیوندند. بیشترشان در جمهوری آلتای زندگی می‌کنند، یکی از واحدهای فدرال روسیه که در آن آنان ملتی نام‌گذاری‌شده‌اند اما اکثریت را تشکیل نمی‌دهند، و جامعه‌های کوچک‌تری در قلمرو آلتای و استان کِمِروو و خویشاوندان پراکنده‌ای در غرب مغولستان و سین‌کیانگ دارند که آن کشورها ایشان را مغول اویرات می‌شمارند. آلتای نامی جامع و امروزی است. زیر این چتر گروه‌هایی جای دارند: آلتای‌کیزی در دره‌های بلند استپی، تلنگیت نزدیک مرز مغولستان، تلئوت، و مردمان جنگلی شمال، یعنی توبالار، چلکان و کوماندین، که به جای پرورش اسب و گوسفند به شکار، ماهیگیری و گردآوری تخم صنوبر می‌پرداختند. زبان آلتایی جنوبی به قرقیزی نزدیک است؛ گویش‌های شمالی به سوی شوری و خاکاسی در سوی سیبری گرایش دارند. روسی زبان مدرسه و شهر است و گویش‌های شمالی اکنون عمدتاً فقط توسط سالمندان صحبت می‌شوند.

دین در اینجا لایه‌لایه است، نه انتخابی. کردار شامانی هرگز از میان نرفت: مسافری هنوز روبانی کم‌رنگ به درخت توسی در گردنه‌ای کوهستانی می‌بندد و برای روح آلتای چیزی برای خوردن می‌گذارد. خانات زونگار پیش از فروپاشی‌اش در سال ۱۷۵۶ نفوذ بودایی را افزود، و همین فروپاشی طایفه‌های آلتایی را زیر حمایت روسیه قرار داد. مبلغان ارتدوکس در قرن نوزدهم آمدند و در سال ۱۹۰۴ رؤیاهای چوپانی به نام چت چلپان جنبش آق یانگ، یعنی آیین سپید، را برانگیخت که هم قربانی خونی و هم کشیشان روس را رد می‌کرد و در انتظار خان مسیحایی اویروت بود. پلیس تزاری نخستین گردهمایی‌اش را پراکنده کرد، سیاست شوروی آن را به خاک سپرد و از دهه ۱۹۹۰ دوباره به‌طور علنی برگزار می‌شود. هویت طایفه‌ای، یعنی سوک، هنوز تعیین می‌کند که کسی با چه کسی می‌تواند ازدواج کند، و پرسیدن سوک کسی همچنان راهی معمول برای جای دادن او است. کای، حماسه‌ی حنجره‌ای که با توپشور دو سیمه اجرا می‌شود، می‌تواند ساعت‌ها ادامه یابد و از نسلی از خوانندگان نام‌دار به یادگار مانده است. کاوش سال ۱۹۹۳ در زنی خالکوبی‌شده از دوره پازیریک در فلات اوکوک، و کارزار طولانی برای بازگرداندن او از نوووسیبیرسک، نشان داد که آلتایی‌ها زمین، نیاکان و جایگاه خود به عنوان مردمی از آن زمین را تا چه حد محکم به هم پیوسته می‌دانند. هر تابستان در میان، بازی‌های ال‌اویین دره‌ای را پر می‌کند از کشتی، مسابقه اسب‌دوانی و تیراندازی با کمان، و از کلاه‌های نوک‌تیز و جامه‌های بلند کمربسته‌ای که بقیه سال در صندوقی تا خورده می‌مانند.