اروتیک آلیوتورها

آلیوتورها ساکنان یکجانشین ساحل شمالی کامچاتکا هستند، و یکجانشینی همان نکتهٔ اصلی است. نام خودشان برای خودشان، nymylan، به معنای روستانشین است و آنان را از کوریاک‌های گله‌دار رنه که پشت سرشان در تندرا دنبال گله‌ها می‌رفتند جدا می‌کرد. مقامات روسی و پس از آن قوم‌نگاران شوروی دو قرن آلیوتورها را در کوریاک‌ها ادغام کردند، و بیشتر آلیوتورها هنوز در اوراق رسمی کوریاک می‌نویسند. تنها در سال ۲۰۰۰ بود که روسیه آنان را به‌عنوان یک قوم بومی متمایز شمال فهرست کرد. شمار کسانی که در سرشماری خود را آلیوتور معرفی کرده‌اند به چند ده نفر می‌رسد، در حالی که جامعهٔ واقعی معمولاً چند هزار نفر برآورد می‌شود.

زیستگاه‌شان گردنهٔ شبه‌جزیره‌ای است که کامچاتکا به سرزمین اصلی می‌پیوندد، در هر دو ساحل: روستاهای دریای برینگ یعنی Vyvenka، Tymlat و Tilichiki پیرامون خلیج‌های Olyutorsky و Karaginsky، و سوی اوخوتسک نزدیک Palana. اقتصاد بر آن ساحل بنا شده بود. آلیوتورها فوک و والروس را از قایق‌های پوشیده از پوست شکار می‌کردند، ماهی آزاد را با توری فراوان صید و خشک می‌کردند، و برخلاف معمول برای مردمان ساحلی، گله‌های کوچک رنه را به‌عنوان بیمه نگه می‌داشتند؛ به همین دلیل مرز روشن میان کوریاک‌های دریایی و کوریاک‌های رنه‌دار هرگز برای آنان دقیقاً برقرار نماند. خانه‌های زمستانی کلبه‌های خاکی نیمه‌زیرزمینی بودند که از طریق نردبانی از سوراخ دود وارد می‌شدند و سقفشان با سپری قیفی‌شکل در برابر طوفان پوشیده بود، ویژگی خاص ساحل کوریاک.

زبان آلیوتوری به خانوادهٔ Chukotko-Kamchatkan تعلق دارد، نزدیک‌ترین خویشاوند کوریاکی و از خویشان زبان چوکچی. تا اواخر سدهٔ بیستم لهجه‌ای از کوریاکی به شمار می‌رفت، تا آن‌که زبان‌شناسان در همان سده برای مستقل بودنش استدلال کردند و آن را با دو گویش Karaga و Palana معرفی کردند. امروز گویشوران روان آن تنها چند ده نفر از سالمندان‌اند. تجمیع روستایی شوروی بیشترین آسیب را زد: از دهه‌ی ۱۹۵۰ به بعد، سکونتگاه‌های کوچک ساحلی به‌عنوان بی‌آینده بسته شدند و خانواده‌ها به روستاهای بزرگ‌تر و مختلط منتقل شدند، جایی که روسی ظرف یک نسل جای آن را گرفت.

ایمان لایه‌لایه است و جایگزین نشده. ارتدوکسی همراه با قزاق‌ها آمد، که آلیوتورها را یکی از سرسخت‌ترین مردمان شبه‌جزیره برای رام کردن یافتند. روستاهای مستحکم آنان تا بیشتر نیمهٔ نخست سدهٔ هجدهم پایداری کردند. زیر شمایل‌ها جهان کهن‌تر ادامه دارد: کلاغ به‌عنوان آفریننده و فریبکار، تعویذهای محافظ در خانه، و بالاتر از همه Hololo، جشن فوک پاییزی، که در آن صید فصل با پیکره‌های فوک از علف، شاخه‌های توسکا، کوبیدن طبل دایره‌ای قاب‌دار و رقص‌هایی که حیوانات را تقلید می‌کنند سپاس گفته می‌شود. Hololo از دهه‌ی ۱۹۹۰ در Tymlat و Vyvenka به‌شدت احیا شده است، و آوازِ شخصی که هر آلیوتور به سنت با خود دارد، ملودی‌ای که متعلق به یک فرد تنهاست، همچنان منتقل می‌شود.