اروتیک انتس‌ها

انتس‌ها یکی از کوچک‌ترین ملت‌های روسیه با نامی از خودشان هستند: چند صد گله‌دار گوزن شمالی، شکارچی و ماهی‌گیر در پایین‌دست رودخانه ینیسی، جایی که رودخانه به سمت دریای کارا پهن می‌شود. سوابق تزاری آن‌ها را سامویدهای ینیسی می‌نامیدند. واژه انتس از کلمه‌ای در زبان خودشان به معنای انسان گرفته شده و تنها در دهه 1930 به نام رسمی تبدیل شد، زمانی که قوم‌نگاران شوروی گروه‌های سامویدی شمال را به ملیت‌های جداگانه تقسیم کردند. سرزمین مادری آن‌ها در لبه غربی شبه‌جزیره تایمیر در کرای کراسنویارسک قرار دارد. امروزه بیشتر جمعیت در دو روستا زندگی می‌کند: پوتاپوو در جنوب دودینکا و ورونتسوو دورتر در پایین‌دست نزدیک دهانه ینیسی، و شمار دیگری از انتس‌ها در خود دودینکا زندگی می‌کنند.

زبان انتس‌ها سامویدی است، بال شرقی خانواده اورالی، از خویشاوندان دور فنلاندی و مجاری و خویشاوند نزدیک نِنتس و نگاناسان. این زبان در دو شکل وجود دارد که برخی زبان‌شناسان آن‌ها را زبان‌های جداگانه می‌دانند: انتس جنگلی در اطراف پوتاپوو و انتس توندرا در اطراف ورونتسوو. این تقسیم همچنین تقسیم اجتماعی اصلی است. انتس‌های جنگلی در خط درختان زندگی می‌کردند و به ماهی‌گیری و گله‌های کوچک تکیه داشتند. انتس‌های توندرا گله‌های بزرگ‌تری را به توندرای باز بردند و گوزن‌های وحشی شکار کردند، از جمله روش قدیمی تایمیر، یعنی نیزه زدن به حیوانات از قایق‌ها هنگامی که گله‌های مهاجر از رودخانه‌ها شنا می‌کنند. هر دو شکل زبان به شدت در خطر انقراض‌اند و شمار گویشورانشان به چند ده نفر می‌رسد که تقریباً همگی سالخورده‌اند. الفبای سیریلیک تنها در دهه 1980 تثبیت شد و کتاب آموزش اولیه، چند ساعت درس در پوتاپوو و تلاش‌های اخیر برای ایجاد «آشیانه‌های زبانی» چیزی است که میان انتس‌ها و خاموشی ایستاده است.

انتس‌ها در طول تاریخ از دو سو تحت فشار بودند. خراج پوستین روسی در قرن هفدهم رسید و نِنتس‌های پرجمعیت‌تر در دو قرن بعد به شرق از رودخانه ینیسی گسترش یافتند، چراگاه‌ها را تصرف کردند و تیره‌های کامل انتس را از راه ازدواج جذب کردند، در حالی که نگاناسان‌ها تیره‌های دیگری را در شرق جذب کردند. سپس جمعی‌سازی شوروی خانواده‌ها را از مسیرهای کوچ به سکونتگاه‌ها منتقل کرد و مدارس شبانه‌روزی کار را در مورد زبان تمام کردند. آنچه باقی مانده ملتی با حس قوی تیره‌ای است. نسب از طریق پدر منتقل می‌شود، تیره‌ها موظف به ازدواج بیرون از تیره خود بودند و نام‌های قدیمی مانند بای، موگادی و سوماتو هنوز به انتس می‌گویند که خانواده از کدام سوی خط جنگل و توندرا آمده است. دین روی کاغذ ارتدوکس روسی است، میراث مأموریت‌های تزاری، اما لایه کاری قدیمی‌تر است: شامان‌ها با ارواح رودخانه، گوزن و مردگان واسطه‌گری می‌کردند و تصاویر ارواح پس از غسل تعمید نیز مدت‌ها جای خود را در خانه حفظ کردند. امروزه انتس‌ها در شمار ملت‌های بومی کم‌شمار شمال روسیه به حساب می‌آیند، با حمایت‌های حقوقی و شکنندگی جمعیتی که این وضعیت به همراه دارد.