اروتیک چولیم‌ها

چولیم‌ها که با نام‌های تاتارهای چولیم یا ترک‌های چولیم نیز شناخته می‌شوند، مردمی کوچک و ترکی‌زبان هستند که در امتداد میانه رود چولیم، شاخه‌ای از رود اوب، در استان تامسک و قلمرو کراسنویارسک در سیبری غربی روسیه زندگی می‌کنند. شمارشان تنها چند صد نفر است و در میان اقوام بومی کم‌جمعیت روسیه به رسمیت شناخته شده‌اند. زبان آنان، زبان چولیم، به شاخه سیبری زبان‌های ترکی تعلق دارد و به شدت در معرض خطر انقراض است؛ تنها شمار اندکی از افراد، بیشتر سالخورده، به آن به‌طور روان تکلم می‌کنند و در زندگی روزمره زبان روسی غالب است. این زبان دو گویش پایینی و میانی داشت که گویش پایینی اکنون منقرض شده تلقی می‌شود.

جامعه و معیشت

چولیم‌ها به‌طور سنتی ماهیگیران، شکارچیان و گردآورندگان کنار رودخانه بودند که رژیم غذایی خود را با دامپروری در مقیاس کوچک و، بعدها، کشاورزی تکمیل می‌کردند. ماهیگیری در رود چولیم و دریاچه‌های آن، به دام انداختن جانوران خزدار و گردآوری صنوبر، میوه‌های جنگلی و گیاهان وحشی، چرخه‌ای فصلی را شکل می‌داد که در آن مردم در سکونتگاه‌های کنار رودخانه زندگی می‌کردند. قرن‌ها تماس، ازدواج‌های بین‌قومی و جذب در روس‌ها و گروه‌های ترک همسایه، همراه با جابه‌جایی‌های اجباری دوران شوروی، نهادهای متمایز آنان را فرسوده کرد. آیین‌های دینی کهن، شامانیسم و جان‌باوری را با این احساس قوی درهم می‌آمیختند که رود و تایگا نیروهایی زنده هستند، و بیشتر چولیم‌ها مسیحیت ارتدوکس روسی را پذیرفتند و شکلی از آیین‌های ترکیبی پدید آمد. آنان تنها در سال ۲۰۰۰ رسماً در فهرست اقوام بومی کم‌جمعیت روسیه قرار گرفتند و از آن زمان تلاش‌ها برای مستندسازی و ضبط زبان چولیم شدت یافته است.

ظاهر و زیورآلات

مردم چولیم سیمایی آمیخته از ویژگی‌های سیبری نمونهٔ منطقهٔ جنگلی نشان می‌دهند، با موهای تیره و صاف، چشمان تیره و چهره‌هایی نسبتاً پهن که بازتاب تماس طولانی میان جمعیت‌های ترک و همسایگان آنان است. به سبب جذب گسترده، پوشاک سنتی متمایز کمتر حفظ شده و به‌ندرت ثبت شده است؛ در گذشته لباس‌ها از پوست و خز و بعدها از پارچهٔ بافته ساخته می‌شد که برای زمستان‌های طولانی و سرد مناسب بود و شامل پالتوهای خزدار، کلاه و کفش‌های چرمی می‌شد. پوشاک و مسکن امروزی تقریباً همان است که همسایگان روستایی روسی آنان دارند.