اروتیک یوپیک‌های سیبری

یوپیک‌های سیبری مردمی شکارگر دریایی‌اند که مرزی آن‌ها را از هم جدا کرده که در بیشتر تاریخشان تقریباً وجود نداشت. روستاهایشان در شبه‌جزیره چوکوتکا، در شمال‌شرقی‌ترین نقطه روسیه، و در جزیره سنت لارنس قرار دارد که متعلق به آلاسکاست اما آن‌قدر نزدیک است که در روزی صاف می‌توان کوه‌های سیبری را از آن دید. خانواده‌های دو ساحل با یکدیگر ازدواج می‌کردند، داد و ستد می‌کردند و جشن می‌گرفتند، و بسیاری از جزیره‌نشینان هنوز تبارشان را به ساحل چوکوتکا می‌رسانند. آنچه آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد شیوه‌ای از زندگی است که از دریای برینگ تأمین می‌شود: والرس، نهنگ و فُک که از قایق‌های پوستی شکار می‌شوند و بر پایه قواعدی دیرینه و جاافتاده تقسیم می‌شوند. زبان آن‌ها به شاخه یوپیک از خانواده اسکیمو-آلئوت تعلق دارد و از این رو با یوپیک‌های جنوب‌غربی آلاسکا خویشاوندند. همسایگان چوکچی‌شان به زبانی سخن می‌گویند که هیچ خویشاوندی با زبان آنان ندارد، هرچند واژه‌های قرضی فراوانی در گفتار یوپیک برجا گذاشته است. یوپیک سیبری مرکزی در جزیره و اطراف نوو چاپلینو گفته می‌شود. یوپیک ناوکان در میان بازماندگان روستایی در یک دماغه باقی مانده است که شوروی‌ها در اواخر دهه 1950 آن را تعطیل کردند. سیرنیک، زبانی به‌طرز چشمگیری متفاوت، در اواخر دهه 1990 آخرین گویشور روان خود را از دست داد. جزیره زبان خود را بسیار بهتر از سرزمین اصلی حفظ کرده است، جایی که اکنون زبان روسی غالب است.

فشارهای بیرونی به هر دو نیمه ضربه سختی زد. در جزیره، قحطی و بیماری در اواخر دهه 1870 بخش بزرگی از مردم را از میان برد و روستاهایی را به‌کلی خالی کرد. مبلغان پرسبیتری در دهه 1890 از راه رسیدند و امروز مسیحیت در کنار آیین‌های شکاری که هرگز کاملاً از میان نرفتند وجود دارد. در چوکوتکا، برنامه‌ریزان شوروی سکونتگاه‌های کوچک را در واحدهای اشتراکی ادغام کردند و مردم را از اجرای آیین‌های کهن‌تر دلسرد کردند. در همین حال، جنگ سرد تنگه را بست. خویشاوندان چهار دهه بی‌هیچ تماسی ماندند تا آنکه پروازی در سال 1988 از نوم به پروویدنیا این مسیر را دوباره گشود. چند ویژگی، یوپیک‌ها را حتی در میان مردمان قطب شمال متمایز می‌کند. جامعه جزیره بر پایه طایفه‌های پدرتبار سازمان یافته است که به‌طور سنتی خدمه قایق‌ها را تشکیل می‌دادند. وقتی دعاوی زمین در آلاسکا در سال 1971 حل‌وفصل شد، گمبل و ساوونگا مالکیت کامل خود جزیره را به دست آوردند. این یعنی جزیره‌نشینان مالک زمینی‌اند که لایه‌هایی از محوطه‌های باستانی دریای برینگ قدیم و پونوک را در خود دارد، و کندن زمین برای یافتن عاج کهن در آنجا هم منبع معاش است و هم موضوع مناقشه. خالکوبی صورت زنان، خطوطی روی چانه و گونه‌ها، در قرن گذشته تقریباً کنار گذاشته شد و اکنون به‌عنوان ادعایی آگاهانه بر هویت بازمی‌گردد.